Ελληνική ανεξάρτητη δισκογραφία: 2006

Μερικά προσωπικά συμπεράσματα για την ελληνική ανεξάρτητη δισκογραφία, που το 2006 ακόμα παραπαίει και δεν έχει καταφέρει να σταθεί με αξιώσεις στα πόδια της. Δεν έχει καταφέρει να διεκδικήσει ούτε στο ελάχιστο τη βιωσιμότητά της, πέρα από τη λογική της αρπαχτής και του εφήμερου προσωπικού κέρδους.

Ο μέσος χρόνος ζωής των ελληνικών συγκροτημάτων που τα μέσα ανακηρύσσουν κατά καιρούς ως ελπιδοφόρα και πολλά υποσχόμενα και ό,τι άλλο, είναι πέντε χρόνια. Σε πέντε χρόνια δεν προλαβαίνεις να βγάλεις ούτε τα έξοδα των παραγωγών, πόσο μάλλον να συντηρηθούν τέσσερις άνθρωποι.

Εννιά στους δέκα μουσικούς θέλουν επίμονα να βγάλουν δίσκο, αλλά μόνο ένας στους δέκα αγοράζει τους δίσκους των υπόλοιπων μουσικών. Για να συμφέρει να βγάλεις ένα δίσκο, πρέπει να βρεθούν άνθρωποι να τον αγοράσουν, πρέπει να πουλήσεις πάνω από τα μισά κομμάτια που έκοψες. Αλλιώς ενισχύεις απλώς τα οικονομικά του ηχολήπτη, του γραφίστα και του εργοστάσιου κοπής. Και μαζεύεις κούτες στο υπόγειο.

Αλλά οι έλληνες μουσικοί είναι πολύ καλοί μουσικοί για να πέσουν τόσο χαμηλά και να αγοράσουν τους δίσκους των άλλων. Αν τυχόν τρακάρουν τα κομμάτια στο δίκτυο, έχει καλώς, αλλιώς καλύτερα να πιούμε ένα ακόμα καφεδάκι.

Δεν υπάρχει αυτό που λέμε «κάνε στους άλλους αυτό που θες να κάνουν σε σένα». Δεν υπάρχει καμία αίσθηση ομάδας, συσπείρωσης. Αν κάθε μουσικός αγόραζε ένα δίσκο ανεξάρτητης κυκλοφορίας κάθε μήνα, αυτή τη στιγμή όλα τα εγχώρια ξεπουλημένα μέσα θα ήταν αναγκασμένα να διαχειριστούν τον όγκο αυτής της αγοράς και θα έδιναν βήμα και σε κανέναν άλλο εκτός από τους σκύλους και τους μπράβους. Όλα είναι θέμα αγοραστικής δύναμης.

Έχουμε χιλιάδες μουσικούς, αλλά ελάχιστοι από αυτούς ενδιαφέρονται σοβαρά για τη λέξη συσπείρωση. Ο καθένας κοιτάει κατά το κοινώς λεγόμενο την πάρτη του, να περνάμε εμείς καλά και οι υπόλοιποι μαλάκες ας πάνε στα κομμάτια (που θέλουν και δίσκο τρομάρα τους!).

Guess what, οι περισσότεροι θα έκαναν ό,τι είναι δυνατόν για να υπογράψουν συμβόλαιο με μια πολυεθνική δισκογραφική – η δισκογραφική αυτή όμως προτού κάνει την κίνηση ελέγχει δύο μόνο πράγματα: τις πραγματικές πωλήσεις δίσκων και την προσέλευση στις συναυλίες.

Όταν τα 500 κομμάτια θεωρούνται απίστευτη επιτυχία εν έτη 2006, ποιά σοβαρή δισκογραφική θα ασχοληθεί με αυτό το επίπεδο αγοράς; Γιατί να επενδύσει τα λεφτά της; Γιατί να ασχοληθεί με πέντε μουσικούς που θα της αποφέρουν στην καλύτερη περίπτωση 500 πωλήσεις;

Εκτός του ότι δεν αγοράζουν ανεξάρτητους δίσκους οι έλληνες μουσικοί, δεν πάνε και στις συναυλίες των συναδέρφων τους. Πάνε στους Scorpions, στους Rolling Stones, στους Black Sabbath. Και άλλα τέτοια εναλλακτικά εγχώρια σχήματα. Ε, μετά έρχεται η ώρα να κάνουν αυτοί συναυλία και μαζεύουν τη γιαγιά τους, τη θεία Κούλα, τη θεία Σούλα, τα ξαδέρφια, τους συναδέρφους από την πρωινή δουλεία, φίλους και κολλητούς.

Η συναυλία για τους έλληνες μουσικούς έχει εξελιχθεί σε μια αφορμή για ξεκαύλωμα, αντί για μια σοβαρή δουλειά που αποφέρει χρήματα και στηρίζει οικονομικά τα καλλιτεχνικά σχέδια. Οι ίδιοι οι μουσικοί όμως υποβάθμισαν το προϊόν που λέγεται συναυλία, με το να σνομπάρουν ασύστολα τη δουλειά των άλλων συγκροτημάτων, με το να κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους και την «καλοπέρασή τους».

Η μιζέρια συνηθίζεται και όταν περάσει λίγος καιρός μας κακοφαίνεται να περνάει καλά κάποιος άλλος. Και λέμε τι σκατά, εμείς μαλάκες είμαστε που ζούμε έτσι και τραβάμε κουπί στη γαλέρα; Όχι φίλε μου θα τραβήξεις και συ κουπί μαζί μας. Τα καβούρια στο βαρέλι περιμένουν να πυρώσουν τα κάρβουνα όλα μαζί.

Κάθε συγκρότημα έχει μερικούς φίλους, κάνει μια δυο συναυλίες, ένα στοιχειώδες promotion, ο τραγουδιστής έχει φίλο ένα τύπο που είναι «editor» σε μουσικό περιοδικό, ο δίσκος χαρακτηρίζεται «της χρονιάς, γράφεται και ένα θριαμβευτικό review και όλα καλά. Φυσικά. Όσο περισσότερους γνωστούς και φίλους έχει κάποιος στα μέσα, τόσο πιο πιθανό είναι να προβληθεί η δουλειά του, το αξίζει δεν το αξίζει. Ξέρω κάποιον που ο περιπτεράς του έχει ένα φίλο που η κόρη του τα έχει με ένα φοιτητή που ο αδερφός του δουλεύει σε ένα τυπογραφείο που τυπώνεται ένα περιοδικό. Να του δώσω το δίσκο; Κόπηκαν 2,000 κομμάτια στο εργοστάσιο και πουλήθηκαν τα 500. Μένουν 1,500 που κανένας δε θέλει να ξέρει ότι υπάρχουν.

Η εγχώρια μουσική σκηνή ενισχύει κάπως οικονομικά τους ηχολήπτες, τους δέκα-δεκαπέντε παραγωγούς, τα εργοστάσια κοπής, μερικούς γραφίστες, τα ειδικά μουσικά έντυπα και καμιά πενηνταριά παρατρεχάμενους χωρίς σαφές επάγγελμα αλλά με σίγουρα κέρδη. Οι μόνοι που δεν ζουν από τη μουσική είναι οι ίδιοι οι δημιουργοί. Αντί να τρώνε ψωμί τρώνε παραμύθι.

Μουσικά έντυπα;
Μέσα;
Δημοσιογράφοι;
Κριτικοί;
Δοκιμαστές δίσκων;

Πάτε καλά ρε; Όχι, στα αλήθεια ρωτάω: Πάτε καλά; Το πρωί που ξυπνάτε, ρίχνετε νερό στα μούτρα σας ή τεκίλα;

Όσο λιγότερο airplay είχε ένα συγκρότημα στα πρώτα του βήματα, τόσο περισσότεροι ραδιοφωνικοί παραγωγοί ισχυρίζονται ότι το ανακάλυψαν μόλις κάνει μεγάλη επιτυχία. Τον άλλο μήνα θα κάνουμε κλήρωση. Όποιος αποδείξει ότι από το πρωί στις 10 μέχρι το βράδυ στις 10 ένα οποιοδήποτε ραδιόφωνο στην πρωτεύουσα έπαιξε πάνω από δέκα κομμάτια από δίσκους που δεν σχετίζονται με τις γνωστές δισκογραφικές που ελέγχουν την πίττα, θα κερδίσει μια δωρεάν μεταφορά στη χωματερή για να πετάξει τις κούτες που του έμειναν στο υπόγειο.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s