Η σημασία της συμπεριφοράς του ηχολήπτη

Ο ηχολήπτης είναι ο ενδιάμεσος μεταξύ του μουσικού και της καταγραφής και ταυτόχρονα ο τελευταίος ανθρώπινος παράγοντας σε μια πολύπλοκη αλυσίδα. Ως τέτοιος, έχει καταλυτικό ρόλο στην τελική διαμόρφωση αυτού που γενικώς ονομάζουμε ηχογραφημένο υλικό.

Στο κομμάτι της τεχνογνωσίας υπάρχουν κάποια δεδομένα, κάποιες ελάχιστες προϋποθέσεις κατάρτισης που πρέπει να πληρεί ένας επαγγελματίας ηχολήπτης. Είτε αυτοδίδακτος, είτε απόφοιτος σχολής/πανεπιστημίου, δε μπορεί να δηλώνει ηχολήπτης αν δεν έχει κάποιες γνώσεις και κάποια τριβή με το αντικείμενο.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο κομμάτι, η συμπεριφορά του, που παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο με την κατάρτιση και μπορεί να κάνει τη διαφορά μεταξύ ενός επιτυχημένου session και μιας αποτυχίας. Και ενώ η τεχνογνωσία είναι ζήτημα μελέτης και εξάσκησης, η συμπεριφορά είναι ζήτημα κοινωνικοποίησης και προσωπικότητας.

Ο λόγος για τον οποίο κάποιοι ηχολήπτες χαίρουν της εκτίμησης και της προτίμησης των μουσικών, δεν είναι ούτε το rack με τους προενισχυτές που κουβαλάνε, ούτε οι γνωριμίες τους στην αγορά, ούτε η εντυπωσιακή χρήση τεχνικής ορολογίας. Ο βασικός λόγος για να συμπαθήσει ένας μουσικός ένα ηχολήπτη είναι να τύχει της σωστής συμπεριφοράς.

Σωστή συμπεριφορά στο studio σημαίνει:

– Δεν κάνουμε υποτιμητικά σχόλια για τον εξοπλισμό που έχει φέρει ένας μουσικός. Αντίθετα, τον αφήνουμε να τον χρησιμοποιήσει και στη συνέχεια του προτείνουμε τη δική μας εναλλακτική λύση.
– Μιλάμε στον πληθυντικό όταν μας μιλάνε στον πληθυντικό και στον ενικό όταν μας μιλάνε στον ενικό. Η υπερβολική ευγένεια αλλά και η υπερβολική οικειότητα καλλιεργούν το δικό τους κακότροπο κλίμα.
– Δεν γελάμε όταν οι μουσικοί ηχογραφούν, γιατί υπάρχει η πιθανότητα να τους δημιουργηθεί η εντύπωση ότι γελάμε μαζί τους ή με αυτό που παίζουν.
– Δείχνουμε συγκεντρωμένοι σε αυτό που συμβαίνει κάθε στιγμή.
– Οι εφημερίδες και τα περιοδικά δεν έχουν θέση στα χέρια μας την ώρα της δουλειάς. Δείχνει ότι βαριόμαστε εντελώς αυτό που ακούμε.
– Κλείνουμε το κινητό μπροστά στους μουσικούς την ώρα που ξεκινάει το session και το ανοίγουμε όταν τελειώνει.
– Δεν σχολιάζουμε το παίξιμο ενός μουσικού με κάποιον άλλο μουσικό.
– Ενημερώνουμε άμεσα τον καλλιτέχνη ή το συγκρότημα για κρίσιμες αποφάσεις που τυχόν θα πάρουμε.
– Οι μουσικοί, ειδικά όταν δεν έχουν μεγάλη πείρα από ηχογραφήσεις, κάνουν πολλές ερωτήσεις τεχνικής φύσεως. Αν έχουμε το χρόνο, απαντάμε ευγενικά και εκλαϊκευμένα. Αν δεν έχουμε το χρόνο, ζητάμε συγνώμη και επιφυλλασόμαστε να απαντήσουμε με την πρώτη ευκαιρία.
– Σε ερωτήσεις του στυλ «μπορείς να μας κάνεις να ακουγόμαστε σαν τους Metallica;» δεν απαντάμε «όχι!» (χαμηλή αυτοεκτίμηση) ούτε «ναι!» (ψωνάρα με πτυχίο) αλλά «μπορώ να σας κάνω να ακούγεστε σαν τους _____ (όνομα του ίδιου του συγκροτήματος) την καλύτερή τους μέρα».
– Αποφεύγουμε να παίρνουμε αποφάσεις που επιρρεάζουν άμεσα τον ήχο ενός δημιουργού, ερήμην του.
– Δεν κάνουμε διάλεξη για το πως χρησιμοποιεί ο τάδε ή ο δείνα παραγωγόπουλο

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s