Μύθοι για τα πνευματικά δικαιώματα

-Αν δεν γράφει «copyright» ή αν δεν έχει το σχετικό σύμβολο, δεν υπάρχουν καθόλου δικαιώματα.
-Τα σύμβολα και οι σχετικοί όροι είναι προαιρετικοί και η απουσία τους (ή η παρουσία τους) δεν δεσμεύει ούτε αυτόν που παρέχει το υλικό, ούτε αυτόν που το δέχεται, σε οποιαδήποτε μορφή.

-Μπορείς να πάρεις ένα sample μέχρι 5» από οποιοδήποτε κομμάτι.
-Όχι. Δεν υπάρχει χρονικό όριο, όταν κάτι έχει δημιουργό, μόνο αυτός κρίνει πόσο μπορούμε και αν μπορούμε να κάνουμε sample από το έργο του, και πόσο θα μας κοστίσει.

-Μπορείς να ανεβάσεις μια διασκευή στο site του συγκροτήματος και να την διαθέτεις δωρεάν, χωρίς άδεια.
-Όχι. Δεν έχει σημασία ο τρόπος χρήσης. Από τη στιγμή που δημοσιεύουμε κάτι, είμαστε υπεύθυνοι για την απόφαση αυτή και πρέπει να έχουμε τη συγκατάθεση όσων εμπλέκονται.

-Πρέπει να έχεις συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρεία για να είναι κατοχυρωμένα τα δικαιώματά σου.
-Αυτό καλλιεργείται από στόματα που θέλουν τους μουσικούς δεμένους με συμβόλαια και πολυετείς ρήτρες. Τα δισκογραφικά συμβόλαια είναι απλώς μια ακόμα μορφή εμπορικής συμφωνίας, που συχνά δυστυχώς ζημιώνει οικονομικά τους καλλιτέχνες.

-Πρέπει να είσαι μέλος μιας εταιρείας διαχείρισης πνευματικής ιδιοκτησίας για να μη σου κλέψουν τα κομμάτια σου.
-Οι εταιρείες διαχείρισης πνευματικής ιδιοκτησίας σε όλο τον πλανήτη δεν είναι δημόσιες ούτε ελέγχονται από το δημόσιο. Κανένας δεν είναι υποχρεωμένος λοιπόν να συνδιαλλαγεί με μια ιδιωτική εταιρεία αλλά είναι προσωπική επιλογή του εάν και με ποιά εταιρεία θα συνεργαστεί, όπως επιλέγει για παράδειγμα αν θα κάνει μια ασφάλεια ζωής και με ποιά ασφαλιστική εταιρεία.

-Η αποστολή του υλικού στον εαυτό μας με συστημένο φάκελο τον οποίο δεν θα ανοίξουμε, αρκεί.
-Οι περισσότεροι νομικοί και δικαστές δεν φαίνεται να αναγνωρίζουν τη διαδικασία αυτή, γιατί δεν είναι πάντα βέβαιο ότι ο φάκελος ήταν σφραγισμένος την ώρα της αποστολής. Ακόμα και αν αναγνωριζόταν αυτή η διαδικασία, θα μπορούσαμε να την αξιοποιήσουμε μόνο μια φορά και δεν θα είχαμε πια κανένα σφραγισμένο φάκελο στο μέλλον.

-Το υλικό που διαθέτουμε στο internet, είναι public domain.
-Για το διαδίκτυο ισχύουν όσα και εκτός διαδικτύου, μιας και η διάθεση μουσικής μέσω ιστοσελίδων είναι μια μορφή έκδοσης/διάθεσης στο κοινό.

-Για να αποδείξεις ότι ένα κομμάτι είναι δικό σου στο δικαστήριο, αρκεί να έχεις την μείξη σε ένα cd.
-Όχι, γιατί το πιο πιθανό είναι να έχει την ίδια ή παρόμοια, κάπως αλλαγμένη μείξη και ο αντίδικος. Ένα από τα πιο ισχυρά νομικά όπλα σε μια τέτοια δίκη είναι η πολυκάναλη εγγραφή, δηλαδή τα ξεχωριστά κανάλια/όργανα που μόνο ο πραγματικός δημιουργός έχει στη διάθεσή του.

-Κάποιος μπορεί να ξαναγράψει το κομμάτι και να έχει και αυτός πολυκάναλη μείξη.
-Φυσικά, αλλά θα το έχει κάνει σε χρόνο μεταγενέστερο από τον πραγματικό δημιουργό. Αυτό μπορεί να αποδειχθεί σε δευτερόλεπτα, συγκρίνοντας τα time stamps των αρχείων της ηχογράφησης.

-Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω με ένα ήχο ή ένα ολόκληρο κομμάτι που πήρα από κάποιον, αν απλώς αναφέρω τα στοιχεία του όταν εκδόσω τη δουλειά μου.
-Όχι. Χρειάζεται η έγγραφη άδεια του δημιουργού ή αυτών που τον εκπροσωπούν προτού γίνει η έκδοση. Αυτό πολύ πιθανόν να συνεπάγεται και κάποιο κόστος για την άδεια χρήσης.

-Αν στείλω το demo μου στον τάδε ή στους δείνα, θα το κλέψουν. Γι αυτό θα το αφήσω για πάντα στο συρτάρι.
-Αν είναι τόσο κακοπροαίρετος κάποιος, ώστε να κλέψει ιδέες από ένα demo, τότε θα είναι αρκετά κακοπροαίρετος, ώστε να κλέψει ιδέες και από ένα χρυσό δίσκο. Δεν υπάρχει λόγος να φοβάται κανείς μια κλοπή προτού αυτή τελεστεί. Το πολύ πολύ, αν κάποιος δεν μας εμπνέει εμπιστοσύνη, δεν του δίνουμε το υλικό.

-Αν στείλω το demo σε δισκογραφικές, θα το κάνουν δίσκο χωρίς να μου αποδώσουν αυτά που δικαιούμαι.
-Καμία δισκογραφική εταιρεία δεν θα το έκανε αυτό απροκάλυπτα και πάντως όχι χωρίς σοβαρότατες συνέπειες από το νόμο, που θα μας έδιναν τη δυνατότητα μετά το δικαστήριο να στήσουμε το home studio των ονείρων μας με την οικονομική αποζημίωση.

-Αν μου κλέψει κάποιος «επώνυμος» ένα κομμάτι, δεν θα έχω ως «άσημος» δημιουργός την οικονομική δυνατότητα να ακολουθήσω ένα δικαστικό αγώνα και θα χάσω το κομμάτι.
-Τα πνευματικά δικαιώματα δεν χάνονται ούτε ακυρώνονται εξαιτίας μιας χρήσης ή μιας μη χρήσης ή μιας κλοπής. Το κομμάτι παραμένει έργο του δημιουργού του, εκτός και εάν παραχωρήσει εγγράφως τα δικαιώματά του ή μέρος αυτών. Συνήθως πάντως τέτοιες αντιδικίες λύνονται πριν φτάσει το θέμα στο δικαστήριο ή στα αδηφάγα μέσα ενημέρωσης.

-Τα πνευματικά δικαιώματα ισχύουν όσο ο δίσκος πωλείται ή διατίθεται στο κοινό.
-Η ισχύς των δικαιωμάτων του δημιουργού διαρκεί άσχετα με το εάν πωλείται το έργο του ή εάν είναι διαθέσιμο με οποιοδήποτε τρόπο. Εξαρτάται μόνο από το εάν είναι στη ζωή ο δημιουργός και ποιοί έχουν άδειες χρήσης/διαχείρησης.

-Δεν μπορώ να βρω ποιός έγραψε το δίσκο, οπότε θα πάρω ελεύθερα μερικά samples.
-Είναι απλό, δεν υπάρχει καθόλου άδεια χρήσης, αν δεν δωθεί άδεια χρήσης. Δεν χρησιμοποιούμε τίποτα αν δεν είμαστε σίγουροι, γιατί μπορεί στο μέλλον να βρεθούμε προ δυσάρεστων εκπλήξεων.

-Θα βάλω σε ένα κομμάτι samples που ηχογράφησα από τις ειδήσεις στην τηλεόραση.
-Παρόλο που οι συχνότητες είναι δημόσιες και παρέχονται από το κράτος στις εταιρείες, οι τηλεοπτικοί σταθμοί έχουν το copyright των εκπομπών τους και των παραγωγών τους. Χρειάζεται και σε αυτή την περίπτωση άδεια χρήσης.

-Κατέβασα μια φωτογραφία από το internet και θα την κάνω εξώφυλλο στο δίσκο.
-Επειδή είναι στο internet δε σημαίνει ότι είναι public domain. Ο φωτογράφος κατά πάσα πιθανότητα θα χαρεί να επικοινωνήσει ένα συγκρότημα ή ένας μουσικός μαζί του και να του ζητήσει άδεια.

-Η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική.
-Η πειρατεία δεν έχει λογικό συμφέρον να σκοτώσει τη μουσική, γιατί από εκεί βγάζει χοντρά φράγκα. Ο πειρατής πουλάει ως δικό του ένα ανακατασκευασμένο προϊόν, για το οποίο δεν έχει την άδεια του δημιουργού. Έχει δηλαδή υπερκέρδος μόνο αυτός και κανένας άλλος.

-Η πειρατεία σκοτώνει τις πολυεθνικές.
-Αν οι πολυεθνικές έβαζαν πραγματικά στο μάτι τη μαφία των πλαστών cdr, τότε πιθανόν η μαφία αυτή να ανήκε στο παρελθόν και δε θα βλέπαμε τύπους να περιφέρονται στο δρόμο με σακούλες γεμάτες cdr. Δεν υπάρχει κάποια κρυφή γιάφκα που προμηθεύει στόμα με στόμα τον κόσμο με φτηνά αντίγραφα – πίνεις καφέ σε οποιαδήποτε πλατεία και μέσα σε μισή ώρα περνάνε δέκα τύποι με σακούλες.

-Το file sharing σκοτώνει τη μουσική.
-Τότε γιατί υπάρχουν εδώ και αιώνες δημόσιες βιβλιοθήκες, χωρίς να έχει πεθάνει η λογοτεχνία και η ποίηση;

-Το file sharing σκοτώνει τις πολυεθνικές.
-Οι πολυεθνικές προσαρμόζονται στο καινούργιο περιβάλλον με αργά βήματα. Είναι δεδομένο ότι θα κινηθούν αποφασιστικά όσον αφορά τη διάθεση των καταλόγων τους στο δίκτυο, το θέμα είναι απλώς ότι τους παίρνει πολύ χρόνο. Δεν πρέπει οι ανεξάρτητοι δημιουργοί να εκλάβουν το δισταγμό και την αργοπορία των μεγάλων δισκογραφικών ως καίρια αδυναμία του mainstream συστήματος. Στο παρελθόν για παράδειγμα, οι μεγάλες εταιρείες υιοθέτησαν και εδραίωσαν στην αγορά το cd ως κύριο τρόπο διάθεσης της μουσικής, κάνοντας το ευρύ κοινό να εγκαταλείψει το βυνίλιο.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία:

Free Culture: How Big Media Uses Technology and the Law to Lock Down Culture and Control Creativity
(ISBN: 1594200068)

Copyrights and Copywrongs: The Rise of Intellectual Property and How It Threatens Creativity (ISBN: 0814788076)

Digital Rights Management: Business and Technology
(ISBN: 0764548891)

The Future of Ideas : The Fate of the Commons in a Connected World
(ISBN: 0375726446)

Intellectual Property and Unfair Competition in a Nutshell: Intellectual Property
(ISBN: 0314144277)

Code and Other Laws of Cyberspace
(ISBN: 0465039138)

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s