Πάρε και εσύ ένα laptop, μπορείς

Κάθεσαι εκεί πάνω, με τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη του laptop. Ο κόσμος κάτω, με τα μάτια καρφωμένα πάνω σου. Τι πιστεύεις ότι σκέφτονται; Να σου πω εγώ, που τους ακούω να σχολιάζουν δίπλα στην κονσόλα. Σκέφτονται ότι πατάς ένα κουμπί και ξεκινάει το κομμάτι, μετά κάτι κάνεις με το mouse και αρχίζει να ακούγεται ένα περίεργο εφφέ, μετά ξαναπατάς ένα κουμπί και σταματάει το κομμάτι.

Μπορεί εσύ βέβαια εν τω μεταξύ να έχεις πατήσει κι άλλα κουμπιά, γιατί είσαι νίντζα του πληκτρολογίου, να έχεις κάνει παραπάνω από μια κινήσεις με το mouse γιατί το δεξί χέρι έχει λυθεί σαν του μαέστρου και να υπάρχει κάποια εξέλιξη στο μυαλό σου όσον αφορά το κομμάτι. Ο μεγάλος μουσικός, φαίνεται. Γράφεις ιστορία απόψε, φαίνεται.

Ήρθαν όμως απόψε για να σε δουν, όχι μόνο για να σε ακούσουν. Δε βρίσκεσαι σε θάλαμο ραδιοφωνικό, αλλά στη σκηνή. Οπότε τα μάτια τους δουλεύουν τόσο όσο για να περάσει η βασική πληροφορία στον εγκέφαλο: ένας τύπος με ένα laptop. Εντάξει, και ένα mouse. Μην τους υποτιμάς, τα μάτια τους δουλεύουν μια χαρά. Αλλιώς δε θα έβρισκαν το δρόμο για τo live.

Κακιά λέξη. Live. Βλάκα ηχολήπτη, πως τολμάς. Ξεπερασμένα πράγματα, για αφελείς ροκάδες, για τελειωμένους τζαζίστες, ε, για όλα τα ενδιάμεσα για να μην τα πολυλογούμε. Εσύ με το laptop μπορείς να κάνεις τα πάντα, σωστά; Σωστά. Μέχρι και τα e-mails σου μπορείς να τσεκάρεις μετά το soundcheck. Ακούτε ρε δεινόσαυροι εκεί στη Mesa Boogie; Κολλημένα άτομα, ακόμα στο μεσαίωνα να πούμε.

Πάμε πάλι πίσω στο ζευγάρι που σκέφτεται φωναχτά δίπλα στην A&H; Δεν έχει αλλάξει κάτι, βαριούνται τη ζωή τους. Αν ξέρω κάτι πέρα από το ότι η Α&Η βαριέται τη ζωή της καταπίνοντας τα ηλεκτρόνιά σου, είναι ότι το ζευγάρι βαριέται φριχτά. Θέλει να φύγει αλλά σκέφτεται φωναχτά το εισιτήριο που έδωσε.

Το έδωσε για να σε δει και τώρα που σε βλέπει θέλει να σταματήσει να σε βλέπει και μάλλον δε θα θέλει να σε ξαναδεί. Κακό αυτό, να μη θέλει να σε ξαναδεί. Όχι;

Ξέρω, δε σε νοιάζει. Ο μεγάλος μουσικός, φαίνεται. Παίζεις για σένα πρώτα, μετά για τους άλλους. Ίσως τότε να ήταν πιο ευγενικό να πλήρωνες εσύ τους άλλους και όχι το αντίστροφο. Το απολαμβάνεις περισσότερο από αυτούς, επομένως ακούγεται κάπως πιο δίκαιο έτσι. Κάπως πιο ισορροπημένο σαν κοινωνική σχέση.

Βέβαια, αν πλήρωνες εσύ, δε θα είχες λεφτά για το laptop. Για το mouse. Για τα προγράμματα. Οκ, αυτό το τελευταίο μου ανέβασε την τελευταία μπύρα προς τα πάνω. Εκείνη η μουσικούλα που έσκασε μύτη στο soundcheck όταν εγκατέστησες το φρέσκο plugin είχε πάντως πολύ πλάκα, ομολογώ. Χιούμορ πομπώδες που έχουν οι πειρατές.

Και θα πάρεις τα λεφτά τελικά και θα πάρεις τι με αυτά τα λεφτά; Ρούχα. Άλλο laptop. Άλλο mouse. Ξέρω γω, κάπου θα τα ξοδεύεις, δε μπορεί. Όλοι κάπου τα ξοδεύουν. Και το ζευγάρι ας πούμε αν δεν ερχόταν εδώ απόψε μπορεί να καθόταν σπίτι και να έτρωγε μια πίτσα πεπερόνι και να έβλεπε μια ταινία με κλάμα ή γέλιο ή και τα δύο. Ή τίποτα, μπορεί να μην έκανε τίποτα το γαμημένο το ζευγάρι και να μάζευε τα λεφτά για να πάρουν κι αυτοί ένα laptop.

Άντε ασχολούμαστε μαζί τους τόση ώρα ενώ είναι απλώς: το κοινό.

Επιστρέφω σε σένα, τι γαμάτη που είναι αυτή η δουλειά, ταχυμεταφορές στη σκέψη, από τη σκηνή στο βρώμικο πάτωμα σε δευτερόλεπτα. Γιατί είναι εδώ απόψε και σε βλέπουν και σε ακούν και σε βαριούνται; Εγώ δεν ξέρω, εσύ να μου πεις. Είναι το κοινό σου για απόψε και βαριέται. Α, ωραία, νομίζεις ότι με αυτό το delay θα αρχίσουν να γουστάρουν. Όχι, βασικά ο τύπος μόλις γύρισε και της είπε με αρκετό ύφος – τι μαλάκας, λες να έχει βάλει cd να παίζει;

Κακά τα ψέματα, εσύ είσαι μεγάλος μουσικός αλλά το έχουμε δει/ακούσει κι αυτό δικέ μου. Ναι, ναι, ναι. Πίστεψέ με. Να παίζει cd από το laptop και ο τύπος να κουνάει συνέχεια τα χέρια πάνω στο τραπέζι λες και κάνει automation για τη Madonna. Ιδρώτας σου λέω.

Με καταλαβαίνεις, έτσι; Σα μουσικός ρε παιδί μου, από αυτούς που ακούνε κάποιον να μιλάει για sus 4 και αμέσως πετάγονται και λένε -πλάκα έχει η τζαζ. Κατάντια το playback, ξέρω, συμφωνώ, σε νιώθω. Αλλά εσύ δεν είσαι από αυτούς τους απατεώνες, εσύ έχεις αληθινά plugins φορτωμένα. Το θέμα είναι πως το εξηγείς στο ζευγάρι. Γιατί, στο ξαναλέω, βαριέται.

Γαμώτο, τόση ώρα σκέφτομαι πόσο πολύ σε βαριέται το ζευγάρι που ούτε που κατάλαβα πως πέρασε κιόλας μια ώρα και βαρέθηκες να παίζεις. Ώρα για να κάνουμε mute στα δυο μοναχικά γειτονικά κανάλια μιας τεράστιας κονσόλας. Κρίμα και ήθελα να ακούσω κι άλλο από αυτό το φοβερό κόλπο που βάζεις το delay μετά το tremolo και παίζεις με το lfo και μετά ανοίγεις τα φίλτρα δεξιά αριστερά και κοκκινίζουν τα κανάλια σαν το Πάσχα.

Ποτέ ένα left δεν ήταν τόσο κοντά με ένα right.

Για το analogorama.com

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s