Παίζοντας στο γήπεδό τους

Η πίτα είναι μοιρασμένη σε μεγάλα αλλά ελάχιστα κομμάτια. Κι αυτοί που τα απολαμβάνουν τριγυρνάνε μέρα νύχτα προσποιούμενοι, με μια λυρική καρικατούρα για φωνή, ότι πάσχουν για το παρόν και το μέλλον της μουσικής τέχνης.

Ο ανεξάρτητος δημιουργός έχει να διαλέξει ανάμεσα στο να παίξει στο γήπεδό τους, ή στο να φτιάξει ένα γήπεδο για αυτόν. Η πλειοψηφία ποθεί να γίνει μια ωραία μέρα ένα προνομιούχο στέλεχος της ελιτίστικης σκυλοφαγίας που έχει στηθεί γύρω από τη μουσική. Αλλά δεν έχει αναρωτηθεί ποτέ, πως γίνεται να έχει ένας ανεξάρτητος μουσικός έστω και μια στο εκατομμύριο πιθανότητες να ζήσει από την τέχνη του, όταν όλα είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα των μυρικαστικών του σκυλάδικου.

Πόσες μουσικές σκηνές στη χώρα μας είναι σε θέση να δηλώσουν το ρεπερτόριο το οποιό παρουσιάζεται ζωντανά κάθε χρόνο; Πόσα μαγαζιά δηλώνουν τι δίσκοι παίζονται από τους djs; Ποιοί οικειοποιούνται και κεφαλαιοποιούν την μουσική μας παράδοση, παρόλο που θα έπρεπε αδιαπραγμάτευτα να είναι public domain; Είναι χαρακτηριστικό δείγμα για την σύγχρονη ελληνική μουσική, το τι σκουπίδια παίζει η τηλεόραση; Είναι χαρακτηριστικό δείγμα το τι μουσική παίζουν οι εμπορικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί;

Η θέση ενός ανεξάρτητου μουσικού απέναντι στα παραπάνω είναι με την πλάτη στον τοίχο, γιατί:

Δεν μπορεί να ζητήσει από τις μουσικές σκηνές να δηλώνουν το ρεπερτόριο, γιατί φοβάται ότι δεν θα του ξανακλείσουν ημερομηνία να παίξει. Δεν μπορεί να ζητήσει από τα μαγαζιά να δηλώνουν το δίσκο του, όταν τον παίζουν, γιατί φοβάται ότι δε θα ξαναπαίξουν τα κομμάτια του. Δε μπορεί να δημιουργήσει χωρίς το φόβο της κλοπής της έμπνευσής του από τους μεγαλοκαρχαρίες. Η μουσική του δεν παίζεται στην τηλεόραση – άρα προς τι η δειγματοληψία. Η μουσική του δεν παίζεται στους εμπορικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς – άρα προς τι ο έλεγχος.

Γιατί λοιπόν να παίξει στο γήπεδο που έφτιαξαν κάποιοι για να βγάλουν χρήματα και τα τρισέγγονά τους;

Είναι καιρός να συνειδητοποιήσει ο Έλληνας μουσικός ότι πρέπει επειγόντως να γράψει στα παλιά του cdr το κύκλωμα αυτό και να χαράξει τις δικές του γραμμές – να φτιάξει το δικό του γήπεδο, όπου θα έχει τους δικούς του κανόνες. Δεν χρειάζονται δισκογραφικές. Δεν χρειάζονται συμβόλαια. Δεν χρειάζονται παμφάγοι παραγωγόπουλοι. Χρειάζεται μια μεγάλη μαύρη πέτρα, να πεταχτεί πίσω από τον ώμο – και μετά τροχάδην, ίσια μπροστά. Η δυσκολία του να φτιάξει κανείς με δικά του μέσα το δικό του ορίζοντα, ξεπερνάει σε ενέργεια την ευκολία του να ποντάρει στις λυκοφιλίες του κυκλώματος.

Υπάρχει από τη μία η τεχνολογία για να καταγράφονται και να αναλύονται οι συνομιλίες και τα πιστεύω, δεν υπάρχει υποτίθεται από την άλλη σύστημα που να καταγράφει και να αναλύει ποιός δημιουργός δικαιούται τι. Αναλύονται εκατομμύρια τηλεφωνικές συνδιαλέξεις και δεν μπορεί να αναλυθεί το ετήσιο πρόγραμμα και τα playlists των ραδιοφωνικών σταθμών. Μάλιστα κύριοι. Και γι αυτό καταφεύγουμε σαν μουσική βιοτεχνία σε στατιστικές.

Τότε πως είμαστε σίγουροι ότι η πειρατεία είναι αυτή που σκοτώνει τη μουσική, και όχι η στατιστική μας η ίδια;

Η ζωή μας δεν είναι μια στατιστική – γιατί να είναι η δημιουργία;

Ο ανεξάρτητος δημιουργός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, όσον αφορά την υποτιθέμενη πειρατεία. Αυτοί που είναι να αγοράσουν το δίσκο του, θα τον αγοράσουν. Αν τουλάχιστον έχει την τόλμη να παίξει στο δικό του γήπεδο. Όποιος πιστεύει ότι, όντας στο γήπεδο που είναι γεμάτο σκύλους θα τους αποφύγει και θα βάλει το γκολ, κοιμάται βαθιά. Και τελικά, γίνεται μέρος του προβλήματος.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s