Πνευματικά δικαιώματα και φραπές μέτριος

Διαβάζω στο internet κατά καιρούς τις σκέψεις διάφορων Ελλήνων που δραστηριοποιούνται όπως οι ίδιοι λένε στην παροχή υπηρεσιών προς τοκοινό, είτε αυτές είναι το φαγητό, είτε είναι ο καφές, είτε είναι η διασκέδαση. Τους βλέπω πολύ στεναχωρημένους που καλούνται από το νόμο να πληρώσουν ώστε να έχουν το δικαίωμα να παίζουν μουσική στα μαγαζιά τους προς τέρψη των πελατών τους και προς όφελος της ταμειακής τους μηχανής. Και επειδή δε μου αρέσει γενικώς να βλέπω ανθρώπους στεναχωρημένους – ή έστω τα Ελληνόφωνα bits και bytes τους -, θα ήθελα να προσπαθήσουμε όσο γίνεται να βοηθήσουμε αυτούς τους κατατρεγμένους συμπολίτες μας. Αν ο καθένας από μας κάνει έστω και κάτι λίγο, θα μπορέσουμε να σώσουμε τον κλάδο του φραπέ.

Ως γνωστόν η μουσική είναι κράχτης. Και ο καλύτερος κράχτης είναι η μουσική που την ξέρει ήδη το ευρύ κοινό. Έτσι σκέφτεται κάποιος κουτοπόνηρος. Γιατί στην πραγματικότητα ο καλύτερος κράχτης είναι η μουσική που ταιριάζει καλύτερα στο προϊόν σου. Αλλά τέλος πάντων, αυτή η χώρα δεν αντέχει να ακούσει την πραγματικότητα έτσι κι αλλιώς. Τη μουσική που ξέρει ήδη το ευρύ κοινό την αποκαλούμε και μουσική του top ten. Τα τραγουδάκια για δωδεκάχρονα. Μουσικές τσιχλόφουσκες. Και άλλα τέτοια κολακευτικά.

Τα μαγαζιά διάλεξαν θέλοντας και μη να προσελκύουν τους υποψήφιους πελάτες τους με την εκάστοτε δημοφιλή μουσική. Γιατί αλλιώς λέει, ο πελάτης θα πάει σε άλλο μαγαζί να πιεί τον καφέ του. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, οι αγαπητοί παρασκευαστές φραπέ. Εγκλωβισμένοι. Κι αφού εκ των πραγμάτων έπεσαν σε αυτή την τρομακτική παγίδα της top ten μουσικής, πρέπει να πληρώσουν και τους δικαιούχους. Τους δημιουργούς δηλαδή, και τους συνεργάτες τους.

Φταίνε λοιπόν οι πελάτες των μαγαζιών, που σαν ακροατές προτιμάνε αυτές τις μουσικές. Γιατί δεν μπορούν να πιούν τον καταραμένο τον καφέ τους σε ησυχία. Να διαβάσουν ένα βιβλίο. Να χαζέψουν τον κόσμο που περνάει έξω. Να εξομολογηθούν τον κρυφό έρωτά τους στην καλύτερή τους φίλη. Τι τη θες τη μιζέρια του σκυλάδικου όταν έχεις μπροστά σου τη γυναίκα της ζωής σου, βρε βλάκα;

Και φταίνε και οι άλλοι, οι κρετίνοι, που με το που αφήνει ο σερβιτόρος τη σπανακόπιττα στο τραπέζι, έρχονται σε απίστευτο κέφι. Τι τους πιάνει δεν ξέρω. Να φταίει το φύλλο; Να φταίει η φέτα; Κι αν δεν τους βάλει ο μαγαζάτορας το τελευταίο cd του τάδε παράφωνου παρλαπίπα, δεν κατεβαίνει το ριμάδι το σπανάκι κάτω με τίποτα. Για να μη σχολιάσω αυτούς που κόβουν την μπριζόλα ρυθμικά. Αν ήταν midi τα πιάτα θα γέμιζε 4/4 η κουζίνα.

Όλοι αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες και οι νεαροί και οι δεσποινίδες καλό θα είναι να αλλάξουν μυαλά, για το καλό της μικρής μας μπανανίας. Μουσική, ακούσετε σπίτι σας. Κολλήσετε ηχεία σε όλους τους τοίχους. Καφέ, ποτό, φαγητό, μόνο με τη συνοδεία της φωνής του συντρόφου σας και του κακομαθημένου μπόμπιρα από το διπλανό τραπέζι. Να αλλάξουμε διάθεση. Να βγάλουμε τη μουσική από τη ζωή μας μέσα στα μαγαζιά.

Έτσι, θα ελαφρύνουμε τους αγαπητούς επιχειρηματίες από το υποτιθέμενο οικονομικό βάρος των πνευματικών δικαιωμάτων. Για να μη σχολιάσω ένα επιπλέον οικονομικό όφελος: μηδενικά έξοδα για υπερκοστολογημένα μηχανήματα ήχου, ψωνισμένους djs, φράγκα κάθε μήνα στον πλανόδιο για κόπιες cdr. Ένας σκασμός λεφτά που τελικά θα μπορούσε να ενισχύει την επένδυση του κάθε μαγαζιού σε καλύτερο καφέ, ποτά, υλικά. Σε καλύτερους μισθούς για τους ταλαίπωρους υπαλλήλους. Σε καλύτερο σπανάκι.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα πάτε για καφέ, ζητήστε να μιλήσετε στον υπεύθυνο και πείτε του αν είναι δυνατόν να κλείσει τη μουσική γιατί θέλετε την ησυχία σας. Στην αρχή θα είναι δύσκολο. Μάλλον, πιο σωστά, θα είναι απίθανο. Είπαμε, το θέλουν οι πελάτες. Με το ζόρι παίζουν μουσική τα μαγαζιά. Όταν όμως η πλειοψηφία των πελατών ζητάει σιωπή, θα την έχει. Αυτό δεν είναι το επιχείρημα; Αυτό που θέλει ο κόσμος; Ε, σβήστα όλα μάστορα, θέλουμε να ακούμε τη βροχή στο πεζοδρόμιο.

Και οι μουσικοί; Α, ναι. Έχουμε μονίμως και αυτούς να σκεφτόμαστε. Οι μουσικοί θα έχουν μια μοναδική πρόκληση να αντιμετωπίσουν. Ένα ανέλπιστο δώρο έκπληξη από αυτή τη μαζική απαίτηση για ησυχία. Θα χάσουν ξαφνικά από τη λίστα «κάθομαι και κλαίω» τη φοβερή δικαιολογία ότι δε μπορούν να επικοινωνήσουν με το κοινό γιατί το κοινό βομβαρδίζεται με την top ten μουσική. Θα πρέπει δηλαδή το κοινό να τους ανακαλύψει και να τους εκτιμήσει, όχι επειδή τους ανέχτηκε πίνοντας τον καφέ του, αλλά γιατί όντως τους άγγιξε η μουσική.

Όλοι κερδισμένοι, κανένας χαμένος.

Τα μαγαζιά δε θα παραπονιούνται ότι τάχα πληρώνουν πνευματικά δικαιώματα χωρίς λόγο. Τα μαγαζιά που λένε ότι αναγκάζονται να παίζουν μουσική για χάρη των πελατών τους, είναι καιρός να χάσουν αυτό το άλλοθι. Και ποιός καταλληλότερος να το αφαιρέσει, από τους ίδιους τους πελάτες. Ας παίζει μουσική μόνο αυτός που είναι στα αλήθεια λάτρης της μουσικής, ξέροντας ότι τα λεφτά του πάνε στους δημιουργούς της. Κι αυτός που χρησιμοποιεί τώρα τη μουσική μόνο για να βγάλει φράγκα, ας μην τον αναγκάζει κανένας πελάτης του να έχει μουσική. Ξέρω, υπάρχει πάντα παραθυράκι σε αυτή την άτιμη τη χώρα. Να ανοίξει κάποιος δηλαδή μαγαζί δηλώνοντας ότι δεν θα έχει μουσική, αλλά εκ των υστέρων να βάλει μουσική χωρίς τις νόμιμες διαδικασίες. Θα πρέπει να είναι βαρύς ο πέλεκυς του νόμου για αυτόν τον κουτοπόνηρο. Αν μη τι άλλο, θα βγάζει και κακό όνομα στους υπόλοιπους αγαπητούς μαγαζάτορες. Έτσι;

Κι άλλος κερδισμένος: o κόσμος δε θα παραπονιέται ότι τα μαγαζιά παίζουν σκυλάδικα. Δε θα ακούμε πια όλα αυτά τα παράπονα, ότι δήθεν όλοι οι μουσικοί σε αυτή τη χώρα παράγουν επίτηδες σκουπίδια, ότι οι ακροατές υποχρεώνονται με το ζόρι να ακούνε όλες αυτές τις αηδίες, ότι ο καλλιτέχνες έχουν όλοι ξεπουληθεί στα σκυλάδικα. Ο καθένας να γίνει ξανά υπεύθυνος των μουσικών του επιλογών. Κι αν είναι τόσο ερωτευμένος με τη μουσική, ας πάρει ένα iPod μαζί του. Πολύ καλύτερα θα περάσει έτσι. Και είναι και ένας καλός τρόπος να σπάσει τον πάγο με την επίσης μοναχική πελάτισσα στο διπλανό τραπέζι.

Και τέλος, τα αιώνια μωρά, οι μουσικοί – δε θα παραπονιούνται ότι δε μπορούν να πλησιάσουν το κοινό χωρίς να ξεπουληθούν καλλιτεχνικά. Δε θα μπορούν να ισχυρίζονται πλέον ότι όλα τα μαγαζιά παίζουν σκουπίδια, οπότε αναγκάζονται να ανταποκριθούν για να πληρώσουν το νοίκι τους. Θα υποχρεωθούν εκ των πραγμάτων να έχουν σα μέτρο σύγκρισης την παγκόσμια ποιοτική μουσική αγορά και όχι την εγχώρια αγορά μουσικών χαλιών για φραπέ και σπανακόπιτα.

Όλοι καλυμένοι, αλλά και όλοι ξεβολεμένοι.

Για το analogorama.com

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s