Συναίσθημα > προενισχυτές

Μια από τις πιο συχνές ερωτήσεις που απευθύνει ένας έλληνας μουσικός σε ένα ηχολήπτη είναι περίπου έτσι:»μήπως ξέρεις τι μηχανήματα χρησιμοποιεί ο τάδε διάσημος για τη φωνή του, έχει απίστευτο ήχο».

Όπου φωνή, οποιοδήποτε άλλο όργανο.

Σε μια παγκόσμια πραγματικότητα που η τεχνολογία απελευθερώνει ολοένα και περισσότερο τον δημιουργό από τα δεσμά του παρελθόντος, είναι δευτερεύουσα αγωνία το να συναγωνιστεί ένα home/project studio τη λίστα εξοπλισμού ενός ακριβού εμπορικού studio. Είναι επίσης παράλογο και ανέφικτο.

Δεν βοηθάει καθόλου για παράδειγμα να μάθει κανείς ότι ο τάδε κορυφαίος των αμερικάνικων charts γουστάρει τους προενισχυτές της εξαιρετικής Manley. Δε βοηθάει γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν μηχανήματα που να είναι Manley χωρίς να γράφουν επάνω Manley. Ή έχεις τα φράγκα να τα αγοράσεις, ή δεν τα έχεις.

Το λογικό είναι ότι αυτά τα ποσά δεν μπορούν να διατεθούν από τον μέσο home/project χρήστη – εκτός κι αν πάρει κανείς όλο κι όλο ένα προενισχυτή, τον βάλει στο τραπέζι και μαζεύονται οι φίλοι του τα βράδια να τον χαζεύουν και να εξιστορούν πως, στην άλλη άκρη του ωκεανού, ένας κορυφαίος των charts ηχογραφεί τη μελιστάλαχτη φωνούλα του με ένα ίδιο, ολόιδιο προενισχυτή.

Οπότε το επόμενο βήμα είναι η προσπάθεια να εντοπιστεί ένα μηχάνημα που κάνει ότι και αυτό που κατοικεί στο rack του διάσημου artist, αλλά στο 1/20 της αξίας του. Αν υπήρχε μια στις είκοσι η πιθανότητα να γίνει αυτό, θα ήταν γεμάτες οι λαϊκές με modules από Neve.

Η τεχνολογία που υφίσταται και εξελίσσεται καθημερινά, δίνει όμως τη δυνατότητα στον φτωχό πλην τίμιο έλληνα μουσικό να καταγράψει με αξιοπρέπεια την έμπνευσή του. Χωρίς θορύβους, φυσσήματα, με καλές δυναμικές, με ικανοποιητική επεξεργασία και με πλειθώρα επιλογών σε ffects και όργανα.

Το βασικό όπλο του ανεξάρτητου μουσικού ήταν και θα είναι πάντα το πάθος για αυτό που κάνει – μια ηχογράφηση δεν είναι απλά μερικά ηλεκτρόνια στη σειρά, είναι μια καταγραφή της στιγμής. Μια αποτύπωση του συναισθήματος.

Χίλιες φορές ένας δίσκος ηχογραφημένος σε τετρακάναλο κασσέτας, αλλά με συναίσθημα, παρά ένας δίσκος με παραγωγή 23,000 ευρώ που τον ακούς και νομίζεις ότι κάποιος άνοιξε μια πόρτα από ψυγείο πίσω σου. Υπάρχουν δίσκοι παγωμένοι, η παραγωγή των οποίων κόστισε πολλά πολλά φράγκα και κράτησε πολλά πολλά χρόνια και απασχόλησε δυο λεωφορεία μουσικών, τεχνικών και παραγωγών. Υπάρχουν δισκογραφικές εταιρείες που ξόδεψαν παραπάνω από τον ετήσιο προϋπολογισμό μιας χώρας της αφρικής για να κυκλοφορήσουν επτά μουσικά κομμάτια που είναι χρήσιμα μόνο στο να κρατήσουν τους παγετώνες των πόλων στη θέση τους.

Ο έλληνας μουσικός που βρίσκει όλη μέρα κάθε μέρα πόρτες κλειστές, που ακούει μέσα από αυτές τις πόρτες γελοίες φωνές να απολαμβάνουν το εφήμερο, δεν είναι παραγωγικό να πέφτει στην παγίδα του «τι κάνουν οι διάσημοι». Οι διάσημοι κοιτάνε τη δουλειά τους – καιρός να κοιτάξει και η εναλλακτική σκηνή τη δική της.

Αυτό που δεν συνοδεύει κανένα πανάκριβο προενισχυτή είναι το μαγικό φίλτρο που θα μεταμορφώσει μια οποιαδήποτε φωνή σε παλμό. Το μαγικό αυτό φίλτρο το έχουν όλοι οι μουσικοί μέσα τους. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να απελευθερωθούν από τα στερεότυπα της ντόπιας μουσικής βιοτεχνίας και να αφήσουν να ξεσπάσει μέσα τους η όποια καταιγίδα.

Αν είναι να έρθει, θα έρθει.

Ναι, είναι χρήσιμο να «τα σπάει» κανείς. Είναι στο σωστό δρόμο να τα δίνει όλα στο πρώτο take σαν να είναι και το τελευταίο του. Και είναι λυπηρό να κάθεται κάποιος οκτώ συνεχόμενες ώρες μπροστά σε μια οθόνη παίζοντας tetris με τις συλλαβές και φτιάχνοντας ένα take από είκοσι διαφορετικά.

Μπορείς να το πεις από την αρχή μέχρι το τέλος; Είναι τότε στα αλήθεια δικό σου. Και θα είναι στα αλήθεια δικό σου και στις συναυλίες…

To 1982 o Bruce Springsteen ηχογράφησε το δίσκο Nebraska χρησιμοποιώντας ένα Portastudio της Tascam και δυο Shure SM57. Ζήτησε από τους εμβρόντητους συνεργάτες του ηχολήπτες να χρησιμοποιήσουν την κασσέττα που περιείχε τα κομμάτια που ηχογράφησε με αυτόν τον τρόπο για να παραχθεί ο τελικός δίσκος. Είχε τη δυνατότητα να κρατήσει τα takes σαν demo ή σαν οδηγούς και να ξαναηχογραφήσει το δίσκο με τα τελειότερα μέσα της εποχής. Αλλά το αποτέλεσμα δεν θα ήταν κοντά στο αρχικό όραμά του.

Επέμενε λοιπόν να κυκλοφορήσει ο δίσκος έτσι, γιατί του άρεσε η ατμόσφαιρα των ηχογραφήσεων και του ήταν αρκετό αυτό. Η έμπνευσή του, οι ιδέες του, πήραν σάρκα και οστά στο σπίτι του, με τα πιο απλά μέσα – δυο μικρόφωνα και ένα τετρακάναλο κασσέτας. Ήταν αρκετά αυτά όμως για να καταγράψουν το συναίσθημα του δημιουργού.

Ακούστε το Nebraska την επόμενη φορά που θα αναρωτηθείτε τι μικρόφωνο χρησιμοποιεί ο τάδε ή τι plugin κυκλοφόρησε χτες.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s