Το τελευταίο βήμα του demo

Μιας και οι περισσότεροι μουσικοί διαθέτουν πλέον το δικό τους home/project studio, η διαδικασία παραγωγής προσωπικού υλικού έχει γίνει πολύ πιο εύκολη και προσιτή από ότι στο παρελθόν.

Το οξύμωρο είναι το εξής: Παλιότερα οι ηχογραφήσεις κόστιζαν πολλά χρήματα και οι μουσικοί πήγαιναν στο studio έχοντας ένα συγκεκριμένο σκοπό – την κυκλοφορία ενός δίσκου. Και οι ειδικοί επαγγελματίες που αναλάμβαναν να φέρουν σε πέρας το σκοπό των μουσικών, ήξεραν τι ακριβώς να κάνουν. Δεν χρειαζόταν από τους μουσικούς παρά να παίζουν και να μένουν όσο γίνεται ξεμέθυστοι.

Στις μέρες μας μια πολυκάναλη ψηφιακή ηχογράφηση κοστίζει λίγο. Γίνεται άνετα σε ένα home/project studio. Τα μηχανήματα λίγο πολύ δεν λείπουν. Ούτε φυσικά οι καινοτόμες μουσικές ιδέες. Αυτό που λείπει είναι οι ειδικοί επαγγελματίες. Οι μουσικοί λοιπόν μπήκαν πια στη διαδικασία να ανακαλύψουν τον τρόπο δουλειάς όλων αυτών που εκ των πραγμάτων, λόγω budget, είναι απόντες.

Με το ένστικτο, την αντίληψη και την επιμονή μπορεί κανείς λίγο πολύ να ξεκινήσει να κάνει μόνος του μια μείξη. Ειδικά εάν το υλικό είναι δικό του, έχει ένα δέσιμο και μια επίγνωση επιπλέον. Ξέρει πάνω κάτω που θέλει να πάει το πράγμα, το κυνηγάει.

Αυτό που είναι δύσκολο να κατακτηθεί, είναι ο ήχος της τελικής μείξης. Το στερεοφωνικό αποτέλεσμα.

Εάν το υλικό που μειξάραμε προορίζεται για δισκογραφία, και θα το δώσουμε για mastering, δεν πειράζουμε καθόλου την τελική μείξη. Ανοίγουμε στο τέρμα τα monitors, απολαμβάνουμε τον κόπο μας, αλλά δεν προσθέτουμε τίποτα στη γενική στερεοφωνική μας εικόνα. Ούτε compression, ούτε eq, ούτε τίποτα. Ο ειδικός επαγγελματίας θα κάνει σίγουρα καλύτερη δουλειά από εμάς.

Εάν το υλικό που μόλις τελειώσαμε να μειξάρουμε δεν προορίζεται για να κοπεί σε δίσκο, κασσέτα, cd, δημιουργούμε καταρχήν ένα backup με το τελικό αποτέλεσμα και το αφήνουμε ήσυχο και ασφαλές. Στη συνέχεια, μπορούμε με ένα αντίγραφο να πειραματιστούμε όσο θέλουμε.

Το πιο πιθανό, είναι να προορίζουμε το υλικό αυτό για το λεγόμενο demo. Το δείγμα γραφής δηλαδή προς κάθε ενδιαφερόμενο – φίλο, μουσικό, συνεργάτη, δισκογραφική, δημοσιογράφο, παραγωγό, γκόμενα, γείτονα, μπαμπά, μαμά, ξαδέρφη.

Το μόνιμο άγχος των μουσικών είναι «γιατί δεν ακούγεται τόσο δυνατά όσο τα cd του εμπορίου».
Ξεπερνώντας το στάδιο που λέει ότι αυτός που θα ακούσει το υλικό μας θα ανοίξει το volume αν τον ενδιαφέρει όντως αυτό που ακούει, υπάρχουν μια σειρά από κινήσεις που μπορούμε να κάνουμε για να βελτιώσουμε την μέση ένταση του υλικού μας:

1.Αφού έχουμε τελειώσει με τις μείξεις, δίνουμε στον εαυτό μας τουλάχιστον 48 ώρες ρεπό, τις οποίες περνάμε όσο γίνεται πιο χαλαρά. Λίγος καφές, λίγο αλκοόλ, πολύς ύπνος, μακριά από χώρους με έντονη μουσική ή θόρυβο. Επιστημονικές μελέτες έχουν αποδείξει ότι η μουσική δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον πρωταθλητισμό, οπότε το sex όχι μόνο επιτρέπεται αλλά συνίσταται.
2.Βεβαιωνόμαστε άλλη μια φορά ότι έχουμε κάνει backup προτού ξεκινήσουν τα πειράματα.
3.Αποφασίσουμε για τη σειρά των κομματιών.
4.Διαλέγουμε στην τύχη ένα κομμάτι, άσχετα με την σειρά που αποφασίσαμε πριν.
5.Δημιουργούμε μια αλυσίδα που επιρρεάζει τη στερεοφωνία: Compressor>EQ>Limiter>EQ.

Το πρώτο τμήμα, το compression, είναι αυτό που θα φέρει τα όργανα κοντά. Θα συγκολήσει τους ήχους έτσι ώστε να ακούγονται σαν ένα ενιαίο αποτέλεσμα και όχι σαν μια χαλαρή συνάντηση. Εδώ δεν προσπαθούμε να ανεβάσουμε την ένταση του υλικού όσο γίνεται περισσότερο, αλλά να το κάνουμε ομοιογενές.
Το δεύτερο τμήμα, που ακολουθεί τον κομπρέσσορα, είναι το EQ. Με αυτό το στάδιο ρυθμίζουμε τη συνολική χροιά του υλικού. Καλό είναι σε αυτό το σημείο να διαθέτουμε ένα μέσο ανάλυσης, όπως FFT Analyzer, για να εντοπίσουμε περιοχές που πιθανόν θέλουμε να επιρρεάσουμε και που το αυτί μας δεν είναι αρκετά εκπαιδευμένο να τις βρει. Επιπλέον, μπορούμε να συγκρίνουμε τις ενδείξεις του δικού μας υλικού με τις ενδείξεις που προκύπτουν από την ανάλυση του αγαπημένου μας δίσκου. Και να πάρουμε μια ιδέα για το τι κάναμε λάθος και τι πάει καλά.

Το τρίτο στάδιο, που ακολουθεί, είναι αυτό του Limiter. Εδώ ελέγχουμε τις εξάρσεις του υλικού μας, έτσι ώστε να μην γίνονται παραμορφώσεις και να έρθουμε όσο γίνεται πιο δυνατά, χωρίς να «κλιπάρουμε». Ο limiter προλαβαίνει να περιορίσει ότι ξέφυγε από το compression και ό,τι εμείς μετά στο πρώτο eq φέραμε πιο πάνω ή πιο κάτω. Χρειάζεται προσοχή στις ρυθμίσεις, γιατί μπορεί πολύ εύκολα να το παρακάνουμε, δελεασμένοι από την ένταση που μπορούμε να πιάσουμε.

Το τελευταίο στάδιο είναι αυτό του δεύτερου EQ. Αν δεν το έχουμε παρακάνει στο πρώτο ξεκαθάρισμα με τις συχνότητες, μπορούμε εδώ να διορθώσουμε κάποια επιπλέον σημεία. Ένα ασφαλές όριο cut ή boost είναι τα 3db. Αν θέλουμε περισσότερο, πάει να πει ότι κάτι δεν κάναμε σωστά στο πρώτο στάδιο EQ ή οι ρυθμίσεις του κομπρέσσορα (στάδιο πρώτο) δεν ταιριάζουν στο υλικό μας.

Γενικώς, προσθέτουμε ένα στάδιο κάθε φορά και όχι όλα μαζί. Σιγουρευόμαστε ότι θέλουμε να πάμε παρακάτω και αφήνουμε στην ησυχία του ό,τι κάναμε πριν. Αν πισωγυρίσουμε πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή. Αν διαπιστώσουμε ότι είμαστε ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα, δεν είναι απαραίτητο φυσικά να εξαντήσουμε όλα τα στάδια.

Καλό είναι να εργαζόμαστε έχοντας στο μυαλό μας το χρόνο. Το ανθρώπινο αυτί που δεν είναι εκπαιδευμένο στο να κάνει λεπτεπίλεπτες ρυθμίσεις του 1db κουράζεται πολύ εύκολα.
Για ένα home/project studio χρήστη το τετράωρο είναι υπέραρκετό.
Αξιοποιούμε λοιπόν κάποιο ξυπνητήρι, κινητό, ή κανονίζουμε ένα ραντεβού εκτός του χώρου σε τέσσερις ώρες.
Ανάμεσα στα τετράωρα, κάνουμε τουλάχιστον δυο ώρες διάλειμμα.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s