Υπέγραψες; Καλά να πάθεις!

Μια μειοψηφία μικρόψυχων δικηγόρων, λογιστών και managers καθορίζουν ακόμα τις συνθήκες της μουσικής βιοτεχνίας και κατορθώνουν εδώ και δεκαετίες να ζουν εις βάρων όσων δημιουργούν.

Το κατορθώνουν αυτό προκαλώντας την ανασφάλεια. Προσφέροντας τάχα μου δήθεν κάλυψη απέναντι σε διάφορους υποτιθέμενους εχθρούς της τέχνης.
Το κατορθώνουν αυτό υποσχόμενοι δήθεν εξασφάλιση επαγγελματική στο δημιουργό. Ζουν όμως εις βάρος του από την πρώτη στιγμή που κάνει το λάθος να πέσει στα χέρια τους. Και στη συνέχεια του χρεώνουν ακόμα και τον καφέ που πίνουν – με παραστατικά και αποδείξεις.

Δυστυχώς στη χώρα μας το ράδιο αρβύλλα καλά κρατεί. Και πολλοί νέοι δημιουργοί αγωνιούν για το πότε επιτέλους θα βρεθεί μια στοργική δισκογραφική αγκαλιά και για αυτούς. Στο στόμα τους μόνιμα η φράση «να υπογράψω ένα συμβόλαιο».

Επειδή πολύ πρόσφατα ένας μουσικός εξέφρασε αυτή την αγωνία, παραθέτονται εδώ δυο τρεις χαρακτηριστικοί όροι πραγματικού συμβολαίου ελληνικής δισκογραφικής εταιρείας.

– Το πρόσωπο του καλλιτέχνη ανήκει στην εταιρεία. Το όνομα, οι φωτογραφίες, η δημόσια εικόνα, τα βιογραφικά και προσωπικά του στοιχεία είναι στην απόλυτη διάθεση της εταιρείας. Μπορεί να τα χρησιμοποιήσει κατά βούληση, να τα εκμεταλλευτεί όπως επιθυμεί. Ο καλλιτέχνης επίσης δεσμεύεται και υποχρεώνεται να δίνει συνεντεύξεις σε οποιοδήποτε μέσο και να ανταποκρίνεται χωρίς αντιρρήσεις σε δημόσιες εμφανίσεις αν το απαιτήσει η εταιρεία.

Η δικαιολογία είναι ότι θέλει να κάνει το παν για να πουλήσει το δίσκο. Γι αυτό θα σε στείλει στα πρωϊνάδικα. Γι αυτό θα σε στείλει στο τάδε ή δείνα φεστιβάλ από όπου δεν θα πληρωθείς.
Θα σε εκπορνεύσει και θα σε μάθει να κάνεις πασαρέλα προκειμένου να πουλήσει ένα προϊόν που από τη δημιουργία του δεν έχει σχέση με το πρόσωπο ενός ανθρώπου αλλά με τα αυτιά του. Θα σε αναγκάσει να παίξεις playback προκειμένου να γλυτώσει λεφτά. Και όταν θα θελήσει να σε βάλει στο συρτάρι ή να λύσει το συμβόλαιο, θα επικαλεστεί αυτόν ακριβώς τον όρο: Ότι κάπου και κάποτε δεν ήσουν πρόθυμος να εκπορνευτείς.

– Η εταιρεία έχει το δικαίωμα να κάνει ότι θέλει με το master. Μπορεί να το αναπαράγει, να το επεξεργάζεται με οποιοδήποτε τρόπο, να το παραχωρεί κατά βούληση για επεξεργασία.

Εδώ οι δικηγόροι αποφάσισαν να γίνουν και μουσικοί, ηχολήπτες, παραγωγοί, mastering engineers, καλλιτεχνικοί διευθυντές. Δε φτάνει που ήσουν κλεισμένος στο studio έξι μήνες, τώρα ξέρεις ότι μπορούν να κάνουν ξανά μείξη στο δίσκο, κατά βούληση. Γιατί αυτοί ξέρουν καλύτερα από εσένα πόσο δυνατά πρέπει να είναι η φωνή. Γιατί έχουν μια καλή άποψη για το mastering και θα κομπρεσσάρουν αλύπητα ότι δυναμική έχει απομείνει. Για να είσαι και φιλικός στο ραδιόφωνο. Και δεν θα σε καλέσουν καν στο session. Α, και άμα γουστάρει η εταιρεία το δίνει και σε κάποιον να το βγάλει στο κλαρί, στο δικό του δίσκο. Δώσε τη μπαλάντα στο σκυλά, τι περιμένεις. Θα την κάνει σουξεδάκι.

– Η εταιρεία μπορεί να ενσωματώσει το υλικό σε ταινίες, φιλμς και τα λοιπά. Κατά βούληση.

Η μαμά εταιρεία άμα γουστάρει θα το βάλει και σε τσόντα και θα σου πει «λεφτά δεν ήθελες να βγάλεις μεγάλε; Πάρε το ποσοστό σου από το λογιστήριο».

– Η εταιρεία μπορεί να μεταδίδει ελεύθερα τη μουσική στα μέσα ενημέρωσης.

Μα τις χίλιες παγωμένες μπύρες, μην ξανακούσω μουσικό να παραπονιέται ότι άκουσε το κομμάτι του να παίζει σε reality.

– Οι μουσικοί δεν μπορούν να εκτελέσουν ξανά το υλικό χωρίς την άδεια της εταιρείας. Δεν μπορούν να το ξαναηχογραφήσουν, να το διασκευάσουν, να το μεταποιήσουν.

Τυπικά αυτό αφορά ακόμα και το ενδεχόμενο να παίξεις την καταραμένη μπαλάντα στην παρέα σου, στην παραλία, με μια σπασμένη κιθάρα. Γρήγορα τηλέφωνο στη μαμά εταιρεία, γιατί εκτός του ότι εκτελείς ξανά την μπαλάντα, έχεις και κοινό. Άσε που ο κολλητός παίρνει βίντεο, άρα πρακτικά ξαναηχογραφείς το υλικό σου και μάλιστα το συγχρονίζεις ταυτόχρονα με εικόνα που δεν έχει εγκρίνει η εταιρεία.

Υπάρχουν κι άλλοι όροι.
Αυτό που δεν υπάρχει είναι το όριο.
Θα υπάρξει, εάν και εφόσον οι νέοι αλλά και οι μεγαλύτεροι δημιουργοί αποφασίσουν να γυρίσουν την πλάτη σε όλους αυτούς τους απίστευτους τύπους που τους δίνουν να υπογράψουν τέτοιους όρους. Είναι μύθος ότι το συμβόλαιο με μια δισκογραφική εξασφαλίζει κάτι για το μέλλον ενός συγκροτήματος ή ενός καλλιτέχνη. Το μόνο που εξασφαλίζει είναι δικαιολόγηση εξόδων και λογιστικών παιχνιδιών και προκλητικούς μισθούς σε μια μειοψηφία.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s