Aποφεύγοντας το feedback

Το feedback είναι ο φαύλος κύκλος που δημιουργείται, όταν τα μικρόφωνα δέχονται τον ενισχυμένο ήχο από τα ηχεία, τον τροφοδοτούν πίσω στην κονσόλα, που τον ξαναγυρίζει ακόμα πιο ενισχυμένο πάλι στα ηχεία…

Μιλάμε συνήθως για μια και μόνο συχνότητα, που καταφέρνει να ενισχυθεί αρκετά ώστε να δημιουργηθεί το feedback.

Υπάρχουν πολλές λύσεις για να αποφύγουμε το πρόβλημα αυτό, που εκτός από επικίνδυνο για την ακοή μπορεί να δημιουργήσει και τεχνικά κολλήματα.

– Χρησιμοποιούμε in ear monitors αντί για ηχεία monitors για όσους είναι στη σκηνή. Τα in ear συστήματα δεν μικροφωνίζουν.

– Επενδύουμε σε μικρόφωνα τα οποία έχουν τη δυνατότητα να απορίπτουν, λόγω σχεδιασμού του διαφράγματος, ήχους που έρχονται από μεγαλύτερες των μερικών εκατοστών αποστάσεις. Με αυτό τον τρόπο για παράδειγμα, το μικρόφωνο της φωνής δεν «αρπάζει» από τον ενισχυτή της κιθάρας. Με τέτοιου είδους μικρόφωνα (cardioid, supercardioid, hypercardioid), που απορίπτουν ήχους που έρχονται από τα πλάγια και από πίσω, έχουμε καλύτερη σχέση gain/feedback και μπορούμε να σχεδιάζουμε καλύτερα τον κάθε ήχο ξεχωριστά.

– Πάμε το μικρόφωνο όσο πιο κοντά στην πηγή του ήχου. Είναι το λεγόμενο close miking. Πρέπει όμως τα μικρόφωνα να έχουν όσο γίνεται πιο flat απόδοση και να μην ευνοούν συγκεκριμένες συχνότητες- γιατί όσο πιο κοντά πάμε στην πηγή του ήχου με ένα μικρόφωνο, τόσο πιο πολύ τονίζουμε την σημειακή απόδοση. Επίσης, ιδιαίτερη προσοχή χρειάζονται οι χαμηλές περιοχές, γιατί μπορεί να υπερτονιστούν.

– Τοποθετούμε τα monitor ακριβώς πίσω από το μικρόφωνο (μπροστά στον τραγουδίστή για παράδειγμα) και όχι πλάγια ή μπροστά (στην πλάτη του τραγουδιστή). Εκπαιδεύουμε τον τραγουδιστή στη χρήση του μικροφώνου (να μην το χουφτώνει σαν να φοβάται για τη ζωή του) και στην σκηνική του παρουσία, για να μην τρυγυρνάει εδώ και κει με το μικρόφωνο στραμμένο προς κάποιο μόνιτορ.

– Χρησιμοποιούμε όσο δυνατόν λιγότερα μικρόφωνα κάθε φορά, γιατί για κάθε διπλασιασμό του αριθμού των μικροφώνων χάνουμε γενικώς 3db από τη σχέση gain/feedback.

– Επενδύουμε σε καλά DIs και τα χρησιμοποιούμε αντί για μικρόφωνα σε όσα περισσότερα όργανα μπορούμε. Δεν είναι πάντα απαραίτητο να έχουμε στη μείξη μικρόφωνο από κιθάρα, μπάσσο, βιολί, πλήκτρα κ.τ.λ.

– Κρατάμε την ένταση στα μόνιτορ όσο γίνεται πιο χαμηλά. Αν κάποιος από τους παρεβρισκόμενους θέλει να κουφαθεί, του εξηγούμε ευγενικά ότι μπορεί να το κάνει ανενόχλητα στο σπίτι του και όχι εις βάρος μας.

– Τα μόνιτορ όσων βρίσκονται στη σκηνή θα πρέπει να είναι σωστά ισοσταθμισμένα με ένα graphic equalizer. Κόβοντας στην κατάλληλη ποσότητα τις συχνότητες που είναι προβληματικές, έχουμε καλύτερη σχέση gain/feedback. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υπάρχουν παραπάνω από πέντε συχνότητες περιορισμένες στο graphic equalizer.

– Δεν στέλνουμε τεράστιες ποσότητες εφφέ στα μονιτορ της σκηνής. Είναι λογικό κάποιος που τραγουδάει να θέλει λίγο «βάθος», αλλά πρέπει να είναι σαφές ότι όσο περισσότερο εφφέ εισάγουμε, τόσο λιγότερο μπορούμε να «ανοίξουμε» το μικρόφωνο. Προσέχουμε ιδιαίτερα τα menu των πολυεφφέ, γιατί πολλές φορές έχουν preset με eq ή compression και αν δεν τα απενεργοποιήσουμε, αλλοιώνεται ο χαρακτήρας της ηχητικής πηγής. Είναι προτιμότερο να έχουμε ένα ξεχωριστό κανάλι με το εφφέ, για να ορίζουμε την σχέση dry/wet από εκεί. Στο συγκεκριμένο κανάλι αφαιρούμε τις χαμηλές και χαμηλομεσαίες συχνοτικές περιοχές που μπορεί να «λασπώσουν» τη μείξη.

Σημείωση:To άρθρο αυτό έχει δημοσιευτεί στο παρελθόν στη μουσική κοινότητα noiz.gr και στο blog analogorama.blogspot.com

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s