All is equal!

Μερικές σκέψεις για τη χρήση του equalizer στη μείξη…

– Ξεκινώντας κάθε πείραμα, πρέπει το equalizer να είναι flat. Να μην υπάρχουν δηλαδή από πριν ρυθμίσεις, ούτε cuts, ούτε boosts (παρεπιπτόντως, αυτό ισχύει και σε live συνθήκες).

– Κάνουμε cut με στενό bandwidth (αποκαλείται «q») και boost με ευρύ bandwidth.

– Συμφέρει πάντα να δοκιμάζουμε πρώτα να κάνουμε cut παρά boost. Και αυτό γιατί όσο ενισχύονται συχνότητες, τόσο περισσότερο αλλιώνουμε τον φυσικό χαρακτήρα της ηχητικής πηγής. Και εκτός αυτού, είναι πιο εύκολο να δέσουν πολλοί ήχοι μαζί κόβοντας περιοχές, παρά ενισχύοντας.

– Είναι πιο αποδοτικό να μοιράζουμε το boost σε δύο περιοχές παρά να το συγκεντρώνουμε σε μία. Καταρχήν, εντοπίζουμε την περιοχή που θέλουμε να δυναμώσουμε. Έπειτα, τονίζουμε είτε την περιοχή στα μισά είτε την περιοχή στα διπλάσια.Με αυτό τον τρόπο αποφεύγουμε τεράστιες καμπύλες. Για παράδειγμα, αν θέλουμε να κάνουμε έντονη την περιοχή στους 100hz, τονίζουμε λίγο και τους 50hz ή τους 200hz.

– Ποτέ δεν πρέπει να παίρνουμε σημαντικές αποφάσεις για το eq μιας ηχητικής πηγής χωρίς να την ακούμε μαζί με τα υπόλοιπα στοιχεία μιας μείξης. Κάτι που ακούγεται καλά σε solo εκδοχή, μέσα στο σύνολο δεν λειτουργεί. Κάτι μπορεί από μόνο του να ακούγεται περίεργα, αλλά στη μείξη να συνεργάζεται αρμονικά.

– Καλό είναι να αποφεύγουμε να κάνουμε boost στην ίδια περιοχή για δυο διαφορετικά όργανα, ακόμα και αν δεν συμβιώνουν στο ίδιο κομμάτι της στερεοφωνίας.

– Οταν κάνουμε cut σε ένα όργανο, καλό είναι να εκμεταλλευόμαστε τον χώρο που δημιουργήθηκε για να τοποθετήσουμε κάτι άλλο εκεί. Για παράδειγμα, κόβοντας κάτω από τους 100hz σε μια ηλεκτρική κιθάρα, μπορούμε να κάνουμε boost στο μπάσσο στην ίδια περιοχή.

– Όσο περισσότερα τα όργανα, τόσο πιο μικρές οι κυρίαρχες συχνοτικές περιοχές του κάθε ενός.

– Αν η ηχητική πηγή από φυσικού της δεν έχει παρουσία σε κάποια περιοχή, καλό είναι να κάνουμε ένα cut. Ακόμα κι αν υπάρχει παρουσία, αλλά τη θεωρούμε δευτερεύουσας σημασίας, πάλι καλό είναι να καταφεύγουμε σε ελαφρύ cut, για να εξοικονομούμε ενέργεια στη μείξη.

– Τα βάθη με μεγάλες ουρές γενικώς είναι προτιμότερο να είναι πιο πρίμα από τα βάθη με μικρές ουρές.

– Όταν κάποιο εφφέ θέλουμε να ενσωματωθεί καλύτερα στη μείξη, κάνουμε επιλεκτικό cut στις ψηλές περιοχές του. Αντίθετα, όταν θέλουμε το εφφέ να είναι έντονο και δραστήριο, τονίζουμε τις ψηλές και μειώνουμε τις χαμηλές περιοχές.

– Χρησιμοποιούμε το eq μετά τον κομπρέσσορα. Στην αντίθετη περίπτωση, το compression θα δώσει μεγάλη έμφαση στις περιοχές που τονίσαμε με το eq και θα προσθέσει ανεπιθύμητα phase shifts στη μείξη.

– Δεν υπάρχει ηχητική πηγή με ιδιότητες χαμαιλέοντα. Πάντα θα πρέπει να αναζητάμε την κυρίαρχη συχνοτική περιοχή ενός ήχου, για να γίνει πιο αρμονική η συμβίωσή του με τα υπόλοιπα στοιχεία μιας μείξης. Δεν έχει σημασία αν χρησιμοποιούμε φυσικά όργανα ή samples, μπουκάλια με νερό ή vst instruments. Τίποτα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως plug and play.

Σημείωση:To άρθρο αυτό έχει δημοσιευτεί στο παρελθόν στη μουσική κοινότητα noiz.gr και στο blog analogorama.blogspot.com

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s