Η μυστική συνταγή της επιτυχίας

Δεν υπάρχουν μυστικές συνταγές για την επιτυχία. Το ξέρεις, έτσι δεν είναι; Το ξέρεις. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, το καταλαβαίνεις. Και έτσι, το πρόβλημα μιας ολόκληρης ζωής μόλις ξεκίνησε γελώντας δυνατά. Αν είχες μείνει στην άγνοια όπως τόσοι άλλοι, πόσο εύκολα θα ήταν τα πράγματα. Αλλά εσύ εκεί, επιμένεις σαν ξεροκέφαλος να κατανοείς αυτό που ο μέσος όρος καταναλώνει με βουλιμία και απάθεια.

Ξέρεις ότι δεν μπορείς να αγοράσεις ένα μαγικό πακέτο αναβάθμισης για τον ήχο σου, ούτε σε cd ούτε σε dvd ούτε από το δίκτυο. Ένα μαγικό VST plugin για τις μίξεις. Ξέρεις ότι δεν υπάρχει κανένας μάγος διαθέσιμος, ούτε τώρα, ούτε αύριο, ούτε σε δέκα χρόνια που θα έχεις λεφτά για ξόδεμα. Πασχίζεις όμως καθημερινά να γίνεις καλύτερος, μελετάς, ηχογραφείς, διαλέγεις ήχους σαν ωρολογοποιός που διαλέγει βίδες του χιλιοστού.

Παραδέξου το, αυτή η επιμονή σου να ξοδεύεις τέσσερις ώρες για ένα φίλτρο που πρέπει να είναι μαλακό στην αρχή και άγριο στο τέλος. Η μανία να διαλέξεις την ιδανική μπότα μέσα σε 400 δείγματα. Όπου να ναι θα σου φωνάζει η γυναίκα «καλή αυτή αλλά δώσε στους 160». Για να μη σχολιάσω τις ατέλειωτες ώρες μπροστά σε μια οθόνη.

Προχωράς μπροστά κάθε μέρα και αρνείσαι πεισματικά να μείνεις στάσιμος. Βλέπεις τους επαγγελματίες φίλους σου στάσιμους και αναρωτιέσαι γιατί κι αυτοί δεν προχωράνε. Τους ρωτάς και σου απαντάνε βαριεστημένα ότι δεν έχουν μπάρμπα στην Κορώνη. Ρωτάς τον εαυτό σου, γιατί ποτέ δεν κατάλαβες τη σημασία του να έχεις μέσο. Κονέ. Καβάτζα. Γνωριμίες. Να χωθείς κάπου και συ ρε πούστη μου. Γιατί ο εαυτός σου δεν καταλαβαίνει τη σημασία του μπάρμπα; Τόσο βλάκας πια. Και όλοι αυτοί, οι έξυπνοι. Οι προσγειωμένοι.

Χιλιάδες έξυπνοι και προσγειωμένοι μουσικοί που κλαίνε τη μοίρα τους και φορτώνουν στην πλάτη ενός φανταστικού μπάρμπα την ανυπαρξία τους. Αυτοί είναι που περιμένουν βαριεστημένα να τα κάνεις και συ σκατά με τη σειρά σου και να βολευτείς γρήγορα στο διπλανό τραπεζάκι. Φραπές, μέσο στο δημόσιο για πρωινή δουλίτσα, links για σπασμένα προγράμματα και κρυφή ζήλια για τους σκυλάδες. Α, ναι, και ατέλειωτες συζητήσεις
στο internet για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει η τάδε πολυεθνική εταιρεία λογισμικού. Όπως οι πατεράδες τους συζητούσαν στο καφενείο με περισπούδαστο ύφος, κατακτώντας για αυτή την άξια περιφρόνησης χώρα εκατοντάδες μετάλλια Χρυσής Ανικανότητας εδώ και δεκαετίες.

Ξέρεις ότι όλα αυτά είναι μαλακίες στο τετράγωνο. Δεν υπάρχουν μυστικές συνταγές για την επιτυχία. Αν υπήρχαν, θα είχε χάσει το νόημά της η λέξη επιτυχία. Θα ήταν ο μέσος όρος της κοινωνίας. Γεμάτες οι συχνότητες με μουσικές της προκοπής. Θα ανοίγαμε το ραδιόφωνο και θα βάζαμε τα γέλια από αμηχανία. Η ΕΡΑ θα είχε στο πρόγραμμά της 80%
νέους καλλιτέχνες και 20% δεινόσαυρους.

Αλλά αντιθέτως, δεν ακούμε ραδιόφωνο. Δεν έχουμε καν ραδιόφωνο πλέον, το σιχαθήκαμε. Μπαίνουμε στο ταξί και προς στιγμήν αναρωτιόμαστε γιατί βάλανε autotune στην τηλεφωνήτρια του ράδιο ταξί. Ούτε τηλεόραση βλέπουμε. Οκ, καμιά φορά βάζει στις 3.50 τα ξημερώματα μαγνητοσκοπημένο απόσπασμα από το Live Earth και βάζουμε τα γέλια από αμηχανία.

Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι αυτοί οι τύποι πάνω σε αυτή την τεράστια σκηνή παίζουν ζωντανά. Καταλαβαίνεις ότι κι αυτοί ξοδεύουν μέρες για ένα εφέ. Για μια μπότα. Η κάμερα γυρίζει στις πρώτες σειρές και βλέπεις τη γυναίκα του κιθαρίστα, με το μπέμπη αγκαλιά, να γελάει. Και σου θυμίζει αυτό το γέλιο τόσο πολύ μια άλλη γυναίκα που ξέρεις καλά.

Μη μου πεις ότι δεν έχει έρθει ποτέ να σου πει «άντε, άστο το ρημάδι, έλα να φάμε». Ξέρω ότι γελάς τώρα που το διαβάζεις αυτό. Έχεις το προνόμιο του μουσικού: να νιώθεις μια αγάπη προσωπική και να την κάνεις κτήμα όλων.

Δε σε χωρίζει τίποτα με αυτόν τον άγνωστο τύπο εκεί πάνω σε αυτή την τεράστια σκηνή. Θα σε χώριζε ο φθόνος, αλλά είσαι καθαρός άνθρωπος. Καθαρός όπως τα κοψίματα στο eq που έμαθες να κάνεις.

Θα είσαι πότε εκεί πάνω; Το ξέρεις, μπορεί. Μπορεί και όχι. Δεν είναι αυτό η επιτυχία. Για τον ανεπάγγελτο μουσικοκριτικό που πουλάει μούρη στους πιτσιρικάδες, μπορεί. Για σένα όμως που έχεις αφιερώσει τόσες εργατοώρες, όχι. Κάθε προσπάθεια αποφέρει ποιοτικά, όχι ποσοτικά. Είσαι έτοιμος καθημερινά για μια επόμενη πρόκληση, σε ποιοτικό επίπεδο. Θα γίνεσαι καλύτερος πάντα, χωρίς καμία υπόσχεση. Και θα έχεις έτσι την ευχαρίστηση να ανταποκριθείς και με το παραπάνω, όταν χρειαστεί. Δε γράφεις για να χαϊδέψεις τα αυτιά του μπάρμπα στην Κορώνη.

Ξέροντας ότι δεν υπάρχει μαγική συνταγή για την επιτυχία, βλέπεις καθαρά ότι επιτυχία είναι αυτό που κάνεις αυτή τη στιγμή, αυτό που έκανες πάντα με συνέπεια. Είσαι ήδη πολύ μπροστά. Και αναγνωρίζεις ότι η προσωπική σου ταυτότητα είναι το πιο σημαντικό σου πλεονέκτημα.

Advertisement

Premium cd: υποθετικό σενάριο

Υποθέτουμε ότι ένα περιοδικό πανελλήνιας κυκλοφορίας πείθει δέκα μουσικούς και συγκροτήματα να παραχωρήσουν δωρεάν τη μουσική τους, ώστε να τυπωθεί ένα premium cd που θα δίνεται δωρεάν μαζί με ένα τεύχος του περιοδικού.

Το περιοδικό θα τύπωνε αυτό το τεύχος έτσι κι αλλιώς – διαφορετικά θα σταματούσε τη λειτουργία του σαν οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση που διαπιστώνει ότι οι ζημιές είναι μεγαλύτερες από τα κέρδη. Για χάρη της διατήρησης της κοινής λογικής αλλά και της ψυχικής μας ηρεμίας, δε θα λάβουμε υπόψη τα τσιτάτα που επαναλαμβάνουν κατά περιόδους οι διάφοροι τυχοδιώκτες, όπως «το κάνουμε για τη μουσική, όχι για τα λεφτά». Στο όνομα της τέχνης έχουν γίνει εγκλήματα γνωστά σε όλους. Από τη στιγμή που το περιοδικό θα τύπωνε το τεύχος έτσι κι αλλιώς, σημαίνει ότι δεν εξαρτάται η επιβίωση της έκδοσης από το cd. Δεν είναι δηλαδή σανίδα σωτηρίας ούτε λύση ανάγκης, αλλά μια επιπλέον προσφορά στον καταναλωτή.

Στη συνέχεια, υποθέτουμε ότι το τεύχος τυπώνεται σε εκατό αντίτυπα και, αφού γίνεται η συσκευασία με το cd, διανέμεται σε όλη την επικράτεια. Επειδή το περιοδικό έχει εξειδικευμένη ύλη, το αγοράζουν άνθρωποι που ασχολούνται με το αντικείμενο, είτε είναι μουσικόφιλοι είτε είναι μουσικοί είτε είναι γενικώς αυτό που χαμογελώντας ονομάζουμε «λάτρεις της τέχνης».

Το περιοδικό αυτό λοιπόν έχει πολύ ισχυρή βάση και μεγάλη ανταπόκριση στο ειδικό κοινό που απευθύνεται. Πουλιούνται έτσι όλα τα αντίτυπα του εν λόγω τεύχους και εξαντλείται όλο το απόθεμα. Το τεύχος και το cd έχουν μπει πλέον σε εκατό σπίτια.

Οι εκατό μουσικόφιλοι πάνε στο σπίτι τους, ανοίγουν τη ζελατίνα και βάζουν το cd για να το ακούσουν με ανυπομονησία, ενώ ταυτόχρονα ξεφυλλίζουν βιαστικά το περιοδικό. Μετά την ακρόαση του cd έχουν μείνει άναυδοι με το περιεχόμενο.

Όχι μόνο τους πρόσφερε το περιοδικό ένα δωρεάν cd (εν δυνάμει σουβέρ)αλλά αυτό το cd είναι απίστευτο. Όλα τα κομμάτια είναι ένα κι ένα, δε χορταίνουν να τα ακούνε ξανά και ξανά και ξανά. Οι μουσικόφιλοι κατασπαράζουν το τεύχος αναζητώντας πληροφορίες και λεπτομέρειες για τους καλλιτέχνες.

Την επόμενη μέρα:

Στην ιδανική περίπτωση, εκατό μουσικόφιλοι έχουν σπεύσει στα ντόπια δισκάδικα απαιτώντας τους δίσκους των εν λόγω καλλιτεχνών. Μπαίνουν στις ιστοσελίδες και αγοράζουν τους δίσκους ηλεκτρονικά. Γράφουν μηνύματα στους μουσικούς εκφράζοντας την εκτίμησή τους για το έργο τους. Υποστηρίζουν έμπρακτα αυτούς τους καλλιτέχνες αγοράζοντας το έργο τους.

Σε μια λιγότερο ιδανική περίπτωση, μόνο οι πενήντα μουσικόφιλοι μπαίνουν στον κόπο να αγοράσουν τους δίσκους αυτών των δέκα πολλά υποσχόμενων καλλιτεχνών. Παρόλα αυτά, κάποιοι δίσκοι πωλούνται. Και στην χειρότερη περίπτωση, οι εκατό μουσικόφιλοι κλέβουν τους δίσκους των καλλιτεχνών μέσα από πειρατικά δίκτυα. Οι καλλιτέχνες δεν βλέπουν δεκάρα τσακιστή.

Την ίδια ώρα, στο λογιστήριο του περιοδικού τρίβουν ευχαριστημένοι τα χέρια τους αφού εκατό μουσικόφιλοι αγόρασαν το τεύχος, που συνοδευόταν από τον κράχτη-cd. Αλλά είπαμε, το περιοδικό δεν έχει ανάγκη από κράχτη για να πουλήσει. Έχει φανατικό αναγνωστικό κοινό που υποστηρίζει την προσπάθεια και θα αγόραζε ακόμα και τρύπια βρακιά με το λογότυπο του περιοδικού.

Έστω ότι στους εκατό που αγόρασαν το τεύχος μόνο οι δέκα αγόρασαν τελικά τους δίσκους των καλλιτεχνών. Ας θεωρήσουμε αυτό το μειοψηφικό ποσοστό ως επιτυχία για τη μεριά των μουσικών, παρόλο που κάτι τέτοιο είναι τελείως παράλογο και πηγαίνει κόντρα σε οποιαδήποτε δυνατότητα επιβίωσης. Θα είμαστε μεγαλόκαρδοι. Δέκα στους εκατό πήγαν και αγόρασαν τους δίσκους. Είμαστε ευχαριστημένοι.

Αυτό το ποσοστό είναι πολύ εύκολο όμως να το διαπιστώσουμε. Το ξέρουν οι εταιρείες των μουσικών, ή οι ίδιοι οι μουσικοί, αν κυκλοφορούν μόνοι τους τους δίσκους. Φαίνεται στις πωλήσεις, δεν μπορεί κανένας να το αρνηθεί ή να υποστηρίξει ότι είναι ένα υποκειμενικό συμπέρασμα. Δέκα τοις εκατό, τι ευτυχία. Είναι να τραβάει τα μαλλιά του πρωτοετής φοιτητής οικονομικών επιστημών. Αλλά είπαμε, θα είμαστε μεγαλόκαρδοι. Δε ζητάμε ούτε καν το πενήντα τοις εκατό σαν δείγμα επιτυχημένης προώθησης. Για να μην τρελαθούμε (εντελώς), δεν είναι επιτυχημένη προώθηση:- Η αύξηση των friends στο MySpace, γιατί είναι απολύτως διαβλητή διαδικασία και δεν έχει αποδειχθεί ακόμα με σοβαρά επιχειρήματα η σύνδεση μεταξύ σελίδας στο MySpace και πραγματικής πώλησης.

– Η αύξηση της επισκεψιμότητας στην ιστοσελίδα του συγκροτήματος ή του καλλιτέχνη, εκτός και αν μπορεί να αποδειχθεί ότι η συγκεκριμένη επισκεψιμότητα το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα οδήγησε σε ηλεκτρονικές πωλήσεις.

– Η αύξηση του κοινού σε συναυλίες όπου το συγκρότημα ή ο καλλιτέχνης δε βγάζει δεκάρα τσακιστή.

– Η αύξηση των χρηστών που κλέβουν το συγκρότημα ή τον καλλιτέχνη μέσα από πειρατικά δίκτυα.

Επιτυχημένη προώθηση σημαίνει:

Έδωσες ένα κομμάτι στο περιοδικό και μετά από εύλογο χρονικό διάστημα από την κυκλοφορία του τεύχους αυξήθηκαν οι πωλήσεις του δίσκου και τα εισιτήρια στις συναυλίες. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από πραγματικές πωλήσεις που μεταφράζονται σε αρκετά λεφτά ώστε να πας στο σουπερμάρκετ. Δεχόμαστε επιπλέον ότι υπάρχουν σε αυτό το υποθετικό σενάριο κάποιοι τυχοδιώκτες που από τη μια βγαίνουν και μιλάνε ανοιχτά υπέρ των κερδοσκοπικών πειρατικών δικτύων, που δηλώνουν ότι ακούνε μουσική και ενημερώνονται μέσω του rapidshare – και από την άλλη ζητάνε από τους καλλιτέχνες να δώσουν δωρεάν τη μουσική τους στα μέσα.

Αν δεν αυξάνονταν οι πωλήσεις των περιοδικών λόγω των premium cds, δε θα υπήρχε λόγος να προσφέρονται καν τα cds. Τζάμπα πλαστικό. Τζάμπα mastering (εδώ γελάει και ο κάθε πικραμένος).

Με τη μορφή που δώσαμε μέχρι στιγμής στο εφιαλτικό αυτό σενάριο επιστημονικής φαντασίας, τι μας εμποδίζει να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι τα συγκεκριμένα μέσα έχουν λόγο ύπαρξης την ενημέρωση των χρηστών για το τι να κατεβάσουν από τα πειρατικά δίκτυα; Όταν το μέσο δεν σε προτρέπει να αγοράσεις το δίσκο αλλά σου προσφέρει αφειδώς δικαιολογίες υπέρ της πειρατείας, σημαίνει ότι δεν το ενδιαφέρει να πουλήσει ο δίσκος.

Οι πωλήσεις δίσκων στην Ελλάδα πάνε κατά διαόλου και μειώνονται κάθε χρόνο ραγδαία τα ποσοστά. Δεν υπάρχει νόημα πια στο να κρατάμε στατιστικά στοιχεία. Σκέψου το εξής: αν δε μπορούν οι μεγάλες δισκογραφικές να υποστηρίξουν τις πωλήσεις τους, πως είναι δυνατόν να το κάνει για χάρη σου αυτός που μιλάει ανοιχτά υπέρ της πειρατείας; Για μπες και στη θέση του μέσου καταναλωτή: όταν εσύ δίνεις τζάμπα τη μουσική σου στον τυχοδιώκτη, για να τον βοηθήσεις οικονομικά, γιατί να σε υποστηρίξει ο καταναλωτής;

Με ρώτησε ένας φίλος σε mail του προχθές: και τι προτείνεις ρε μπάρμπα, να κλείσουν τα περιοδικά δηλαδή;

Μπορούν να επιβιώσουν χωρίς να εκμεταλλεύονται τα όνειρα και τις φιλοδοξίες των μουσικών; Αν όχι, να κλείσουν, γιατί ζουν σε βάρος των μουσικών. Έτσι κι αλλιώς οι μουσικοκριτικοί είναι παράσιτα στην μουσική βιομηχανία και κατά βάθος όλοι τους σιχαίνονται σαν τις κατσαρίδες. Κανένας μουσικός δεν χρειάζεται χωροφύλακα να του λέει πως ήταν ο δίσκος του και πως ήταν οι κιθάρες του. Ειδικά όταν αυτός ο χωροφύλακας δεν είναι κοινά αποδεκτός αλλά προσγειώθηκε ένα ωραίο πρωί στο χώρο, αφού αγόρασε δέκα χιλιάδες δίσκους (θα έλεγα ότι τους αγόρασε ο πλούσιος μπαμπάς του αλλά για σήμερα θα δώσω άφεση αμαρτιών στον οικογενειακό θεσμό).

Δέκα τοις εκατό. Είναι πολύ; είναι λίγο; εσύ αποφασίζεις τελικά αν σε συμφέρει. Αλλά μην παραπονιέσαι μετά ότι έγινε μια τρύπα στο νερό. Την άνοιξες μόνος σου.

Την επόμενη φορά που κάποιος θα σας ζητήσει να δώσετε δωρεάν τη μουσική σας, ρωτήστε πρώτα τους συναδέρφους σας που ήδη έχουν δώσει τη μουσική τους, αν πούλησαν δέκα δίσκους στα εκατό αντίτυπα. Ελπίζω να θεωρείτε συναδέρφους σας τους άλλους μουσικούς, όπως οι ηχολήπτες μεταξύ τους, όπως οι αεροσυνοδοί. Και να έχετε την άνεση και το θάρρος να κάνετε αυτή την καίρια ερώτηση: πούλησες ρε φίλε έστω δέκα δίσκους; Σημείωση προς ερεθισμένους αναγνώστες: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι καθαρά συμπτωματική. Το παραπάνω σενάριο δεν είναι ρεαλιστικό, δεν βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα ή στοιχεία και επομένως ανήκει στο χώρο της (αρρωστημένης) επιστημονικής φαντασίας. Άλλωστε, και όλοι έχουμε εμπεδώσει πλέον ότι η ελληνική μουσική βιομηχανία είναι πρώτη στην Ευρώπη και δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Συνεπώς, δεν περιγράφεται σε αυτό το άρθρο κάτι που βιώνει στα αλήθεια ο Έλληνας μουσικός, αλλά μια νοσηρή φαντασία που απέχει έτη φωτός από την πραγματικότητα.

analogorama.com

Ο τέλειος ήχος

Δεν υπάρχει τέλειος ήχος, όπως δεν υπάρχει τέλειος άνθρωπος. Όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας, κάνουμε πολύ συχνά λάθη, εννίοτε και χοντρές μαλακίες. Δε θα μπορούσαν τα καλώδιά μας και οι προενισχυτές να το παίζουν υπεράνω.

Υπάρχει μια μανία καταδίωξης όσον αφορά τον ήχο. Οφείλουμε να το παραδεχτούμε, άσχετα με το αν καθόμαστε μπροστά στον ενισχυτή ή μπροστά στην κονσόλα. Θα μου πεις, εδώ δεν παραδεχόμαστε τα λάθη μας, θα παραδεχτούμε τη ματαιότητα του τέλειου ήχου; Εν πάσει περιπτώση, ας κάνουμε για μερικά λεπτά μια υποχώρηση.

Ιδανικό ήχο έχουμε όταν αυτά που παρεμβάλλονται ανάμεσα στην πρωτογενή πηγή και τον ακροατή δεν δημιουργούν καμία αλλοίωση. Τεχνικά αυτό είναι αδύνατο να συμβεί στο 100% και όποιος το ισχυρίζεται αυτό με σκοπό το κέρδος οφείλει να απολογηθεί στο κοινό για παραπλανητική διαφήμιση. Όποιος το ισχυρίζεται απλώς για να πουλήσει μούρη, ας μάθει να μαγειρεύει καμιά σπανακόπιτα, είναι πιο εντυπωσιακό για μια νηστική τραγουδίστρια.

Πάμε λοιπόν λίγο παρακάτω, στο 90%. Το χρυσό ποσοστό στο οποίο έχουν πρόσβαση άτομα ή εταιρείες με πολύ μεγάλα κεφάλαια και συμμετοχή στην παγκόσμια αγορά του τομέα που δραστηριοποιούνται. Σε αυτό το στάδιο ξοδεύονται μεγάλα ποσά κάθε χρόνο στον τομέα του ήχου και οι αγορές θεωρούνται κομμάτι μιας σταθερής επένδυσης.

Το ιδανικό το στερούν οι νόμοι της φυσικής. Το πλησιέστερο στο ιδανικό, οι νόμοι της αγοράς και του κεφαλαίου.

Στο 80% έχουν πρόσβαση άτομα ή εταιρείες που μπορούν να επενδύσουν ένα πολύ σοβαρό κομμάτι του κεφαλαίου τους και των κερδών τους στον ηχητικό εξοπλισμό και την τεχνογνωσία. Δραστηριοποιούνται με μεγάλη επιτυχία στην τοπική αγορά και πιθανόν να έχουν καλή παρουσία παγκοσμίως. Σε αυτό το στάδιο ξοδεύονται κάποια χρήματα κάθε χρόνο, κυρίως στα πλαίσια αναβάθμισης. Και εδώ, οι αγορές είναι επένδυση.

Σε αυτό το ποσοστό έχεις πρόσβαση πιο εύκολα από ότι στα προηγούμενα, αλλά απαιτείται αρκετός χρόνος για να συγκεντρωθεί το κεφάλαιο ή για να αγοραστεί ο εξοπλισμός κομμάτι κομμάτι.

Στο 70% έχουν πρόσβαση άτομα ή εταιρείες με στοιχειώδες κεφάλαιο. Βρίσκονται σε στάδιο εξέλιξης ή δεν μπορούν να επενδύσουν περισσότερα ή τέλος είναι ικανοποιημένοι με αυτά που έχουν. Δραστηριοποιούνται κυρίως στην τοπική αγορά και πιθανόν να κυνηγάνε και ένα κομμάτι από την παγκόσμια πίττα. Σε αυτό το στάδιο οι επενδύσεις είναι περιορισμένες και οι αγορές γίνονται μετά από πολύ σκέψη, στα πλαίσια αναβάθμισης. Ή όταν κάποιο μαλακισμένο μικρόφωνο καεί.

Από το 60% και κάτω έχουν πρόσβαση όλοι, επαγγελματίες, ερασιτέχνες και myspace-wannabes. Έχουν λίγα χρήματα να επενδύσουν. Είτε γιατί δεν έχουν παραπάνω κεφάλαιο, είτε γιατί είναι ικανοποιημένοι. Σε αυτή τη γενική κατηγορία εντάσσονται και αυτοί που γενικώς αποκαλούμε «κουφούς», όσους δηλαδή ισχυρίζονται ότι ένας προενισχυτής των 100 ευρώ κάνει ότι και αυτός των 1,000 ευρώ. Σε αυτό το στάδιο οι περισσότερες αγορές είναι καθαρά λύσεις ανάγκης και δεν έχουν χαρακτήρα επένδυσης, μιας και ελάχιστα προϊόντα διατηρούν σοβαρό μέρος της αξίας τους.

Σε όποιο ποσοστό κι αν έχει πρόσβαση κάποιος, η επιτυχία της δραστηριότητάς του εξαρτάται από δύο βασικούς παράγοντες: τη θέληση για εξέλιξη και την τεχνογνωσία. Αν δε θέλεις να πας μπροστά και δεν θέλεις να μάθεις, κερδισμένοι βγαίνουν μόνο οι κατασκευαστές και οι έμποροι.

Ρίχνουμε το φταίξιμο στα μηχανήματα για τη στασιμότητα, για την αποτυχία. Το κάνουμε καθημερινά, είναι τόσο εύκολο άλλωστε. Δε θα μας παρεξηγήσει ο ενισχυτής. Στα αρχίδια του κιόλας, αφού τον ταΐζει κάποιος με ρεύμα, δε βαριέσαι. Και δώστου αγωνία, και δώστου εγγραφές σε όλα τα φόρουμ του πλανήτη. Και να φανταστεί κανείς ότι όλες οι απαντήσεις βρίσκονται σε εγχειρίδια και βιβλία, δεν είναι δηλαδή ότι δεν υπάρχει πρόσβαση στη γνώση.

Κι αν είσαι στο 60% και θες να πας παραπάνω;

Διάβασε, μάθε, προσπάθησε για την ουσία. Η ουσία δεν είναι ο ακριβός προενισχυτής, είναι η χρήση του. Και με το χειρότερο τηλέφωνο από διακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά λες το σ’ αγαπώ.

Κι αν είσαι στο 70%;

Είσαι επαγγελματίας, σκέψου έξυπνα. Κάνε αγορές μεθοδικά. Γίνε ανταγωνιστικός με την τεχνογνωσία σου, όχι με το rack. Παίξε μπάλα εκεί που δεν μπορεί κάποιος άλλος. Πρωτοτυπία αντί για φωτοτυπία.

Κι αν κάποιος είναι στο 80%;

Είναι σε πλεονεκτική θέση. Για τη διατηρήσει όμως, πρέπει να αντιμετωπίσει τους μικρότερους επαγγελματίες σαν ίσους, αλλιώς θα αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να παίξει σε ξένο γήπεδο για να διατηρήσει πελάτες.

Και τι γίνεται με τον κωλόφαρδο του 90%;

Είναι για λύπηση αν με αυτά τα μέσα κυκλοφορεί δίσκους-τσιχλόφουσκες.

analogorama.com

Όσα δε φτάνει η αλεπού τα λέει DRM

Η πρόσφατη ανακοίνωση του Steve Jobs σχετικά με το DRΜ είναι μια εξέλιξη που αιφνιδίασε τους ανταγωνιστές της Apple και τους επικριτές της, όσο και αν προσπαθούν να πείσουν για το αντίθετο. Οι ανταγωνιστές αγχώνονται, γιατί στην περίπτωση που η Apple εγκαταλείψει το DRM ή κάνει κάποια αισθητή τροποποίηση, το πιο πετυχημένο ηλεκτρονικό μουσικό κατάστημα του πλανήτη θα παραμείνει στην κορυφή χωρίς σοβαρές ελπίδες να το προσπεράσει κάποιο άλλο μοντέλο πώλησης. Οι επικριτές
αγχώνονται, γιατί εκλείπει το επιχείρημα της κακιάς εταιρείας που κοιμάται και ξυπνάει με την έγνοια της παραβίασης των δικαιωμάτων των καταναλωτών.

Οι ανταγωνιστές είναι ανταγωνιστές. Θέλουν να βγάλουν λεφτά, η Apple βγάζει πιο πολλά από αυτούς, πρέπει να βρουν τρόπους λοιπόν ώστε να το ξεπεράσουν αυτό. Το σκληρό μαρκάρισμα πολλών εναντίον ενός θα συνεχιστεί.

Οι επικριτές από την άλλη αποτελούν ένα ξεκαρδιστικό θέαμα. Μπορεί κανείς να καταλάβει το άγχος μιας εταιρείας που προσπαθεί να ανταγωνιστεί το iPod, σε μια κάθετη καπιταλιστική αγορά πλήρως αυτοματοποιημένη. Αλλά το internet είναι γεμάτο τσιτάτα και άρθρα κατά της κακιάς Apple και του DRM. Κοινός τόπος σε όλα αυτά, ο ισχυρισμός που πάνω κάτω συνοψίζεται στο «με το DRM είναι σα να μας θεωρούν εν δυνάμει κλέφτες».

Πολλά από αυτά τα ανεκδιήγητα τσιτάτα καταλήγουν κακομεταφρασμένα και υπερβολικά σε έντυπα, που όντας σε δημοσιογραφικό λήθαργο αξιοποιούν το Google για να δείξουν ότι κόπτονται για τα δικαιώματα των ακροατών-αναγνωστών τους. Από την άλλη, όλως τυχαίως, αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι να κυκλοφορούν συλλογές cd για τις οποίες πρέπει να πληρώσουν πνευματικά δικαιώματα στους μουσικούς. Αγάπη για την τέχνη, αρκεί να βγάζουμε φράγκα μόνο εμείς και κανένας άλλος.
Όλοι αυτοί οι αγαθοί χρήστες του διαδικτύου, οι αθώοι και αμόλυντοι από warez δημοκράτες, που έβαλαν broadband για να βλέπουν πιο γρήγορα τα mails τους, αισθάνονται προσβεβλημένοι από το DRM. Το αίμα ανεβαίνει στο κεφάλι, οι σφυγμοί ανεβαίνουν και μετά από μια έσχατη προσπάθεια, σπάνε οι αλυσίδες. Τα δεσμά της κακιάς και πανούργας Apple λύνονται από τους υπεράνθρωπους users, bloggers, καταναλωτές, αγανακτισμένους πολίτες.

Η Apple λοιπόν, που είναι το απόλυτο κακό, χρησιμοποιεί το DRM γιατί θεωρεί τους χρήστες εν δυνάμει κλέφτες. Το ακούγαμε ξανά και ξανά και ξανά. Προτού αρχίσουμε να μαζεύουμε υπογραφές για να στείλουμε τον Steve Jobs στη Χάγη, ας ρίξουμε μια ματιά στην καθημερινότητά μας, που δεν περιλαμβάνει την Apple:

Στους δρόμους υπάρχουν κάμερες, γιατί το κράτος θεωρεί ότι είμαστε εν δυνάμει κλέφτες.

Βγάζουμε το σκασμό και κοιτάμε τη δουλίτσα μας.

Τα καταστήματα, τα μπαρ και άλλοι χώροι συνάθροισης έχουν κάμερες, γιατί οι επιχειρηματίες θεωρούν ότι είμαστε εν δυνάμει κλέφτες.

Βγάζουμε το σκασμό και πίνουμε το ποτό μας.

Τα αυτοκίνητα έχουν συναγερμούς που ενεργοποιούνται με το πάτημα μιας γάτας στο καπό, γιατί οι ιδιοκτήτες τους θεωρούν ότι οι περαστικοί και οι γάτες είναι εν δυνάμει κλέφτες.

Ε όχι και να μας κλέψουν το αμαξάκι που πήραμε με δόσεις από την τράπεζα.

Οι τράπεζες έχουν κάμερες γιατί θεωρούν ότι είμαστε εν δυνάμει κλέφτες.

Βγάζουμε το σκασμό και πληρώνουμε τις δόσεις για το αμάξι.

Τα σπίτια έχουν συναγερμούς, πόρτες ασφαλείας και λυκόσκυλα, γιατί οι περαστικοί και οι γείτονες είναι εν δυνάμει κλέφτες.

Ε όχι και να μας κλέψουν τους δίσκους μας.

Τα κινητά μας τηλέφωνα έχουν password και pin, γιατί όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς είναι εν δυνάμει κλέφτες.

Ε όχι και να μας κλέψουν το προσωπικό νούμερο της Monica Belucci.

Οι υπολογιστές έχουν user password γιατί όλοι οι άλλοι εκτός από τον user είναι εν δυνάμει κλέφτες.

Ε όχι και να μας κλέψουν τη συλλογή με τα mp3.

Τα λογισμικά έχουν αριθμούς σειράς, hardware κλειδιά, περιοδικά τεστ γνησιότητας και κρυβά κλειδώματα, γιατί όλοι, ακόμα και ο user, είναι εν δυνάμει κλέφτες.

Βγάζουμε το σκασμό και κάνουμε την ηχογράφηση.

Όλα αυτά είναι αυτονόητα, είναι φυσιολογικά για τους αγανακτισμένους πολίτες. Αυτό που χαλάει τη σούπα στην ιδανική μας κοινωνία είναι η Apple. Η τελευταία καπιταλιστική εταιρεία που αντιστέκεται σε ένα κόσμο κολεκτιβοποιημένο, που έχει καταφέρει να κατανείμει τους πόρους του οριζόντια.

Δε μπορείς με το DRM να ρίξεις στο torrent την ιδιοκτησία κάποιου άλλου, οπότε ρίχνεις στην πυρά τη λογική.

Αν κάποιος ήθελε στα αλήθεια να μάθει γιατί υπάρχει το DRM, πριν το άρθρο του Jobs, θα μπορούσε εύκολα να το κάνει αυτό με ελάχιστο κόπο. Όλη η μουσική βιομηχανία ήξερε ότι οι πολυεθνικές ήταν αυτές που είχαν τη σφοδρή επιθυμία για το DRM. Αλλά γιατί να μάθεις την αλήθεια, όταν μπορείς να βολευτείς αναπαυτικά πίσω από το δάχτυλό σου. Γιατί να αγχωθείς – ειδικά αν είσαι μουσικός, έχεις πιο σοβαρές ασχολίες: να κάνεις spamming σε χιλιάδες αγνώστους στο MySpace ας πούμε.

Το άρθρο του Steve Jobs δεν ανακοίνωσε κάτι καινούργιο. Ήταν όμως μια σαφής επιβεβαίωση που αν μη τι άλλο αποδυναμώνει τα αστεία επιχειρήματα που κυκλοφορούσαν τόσον καιρό. Είναι βέβαιο ότι θα προκύψουν νέα, πιο ευφάνταστα και πιο αγωνιστικά. Ακόμα και αν η Apple διαθέσει αύριο 16 bit 44.1 kHz αρχεία χωρίς DRM στους broadband πελάτες της, θα βρεθούν άρχοντες του παραλόγου που θα κραυγάσουν «α, εγώ προτιμώ τους φιλάνθρωπους πειρατές, μου τα δίνουν έτοιμα σε mp3, αυτά είναι πολύ μεγάλα αρχεία, θα γεμίσει ο σκληρός χωρίς λόγο». Η στοίχιση των χρηστών με το ράδιο αρβύλα που κυκλοφορεί όσον αφορά το DRM είναι εφάμιλλή της υπακοής σε ηλίθια chain letters που μας ζητάνε να σβήσουμε τα φώτα του σπιτιού μας την τάδε ώρα. Μαζικά τρέχουμε σαν κρετίνοι στους διακόπτες. Τώρα, αν αυτό κάνει περισσότερο κακό από καλό στον πλανήτη, ποιός ξέρει, θέλει ψάξιμο. Και το ψάξιμο θέλει χρόνο. Δε γαμιέται ο πλανήτης και η Apple και οι μουσικοί και όλοι τους τέλος πάντων, μουσικούλα να ναι και ας είναι κι από Ρώσο μαφιόζο.

Είναι απαραίτητο αξεσουάρ η επανάσταση χωρίς προσωπικό κόστος.

Analogorama.